Pasen bestaat niet

Pasen is geen onderdeel van de cultuur hier, dus is Tweede Paasdag ook een gewone werkdag. Ons ochtendritueel startte weer met de wandeling. Het regende en dat heeft een zeer groot voordeel, wij kwamen geen sporters tegen, sowieso waren er bijna geen mensen op straat. Inmiddels zijn er meer winkels helemaal leeggehaald op Omotesando, 12 geheel en eentje alleen half. Bij sommige zaken is het niet te zien omdat er een soort rolgordijn naar beneden is gelaten.

Tweede Paasdag op de weg terug naar huis, splitsten onze wegen, de een ging naar huis en de ander naar de supermarkt die 24 uur open is. Daar was het ook super rustig. Alleen moesten de schappen nog wel bijgevuld worden, het is duidelijk beter om een andere ochtend te kiezen. Hier geen ouderen uurtje, gewoon lekker om half zeven boodschappen doen. In deze supermarkt verpakken ze breekbare spullen ook op een prachtige manier, net of je een cadeau krijgt. In het extra inpakken zijn ze in Japan toch erg goed. Bij diepvries producten komt er ook nog een klein koelelement bij, en dan gaat het product nog in een (extra) plastic zakje dat dichtgeplakt wordt. Als we hier vertrekken heb ik erg veel kleine coldpacks in de voorraad.

Om te voorkomen dat producten zoals meel, noten en gedroogde vruchten vochtig worden, stoppen ze in die zakken ook nog zakjes met silica. Het is altijd even opletten bij het kokkerellen, niet gedachtenloos iets in een pan gooien, en dan bijvoorbeeld met de staafmixer erin, voor je het weet kun je bijvoorbeeld de soep weggooien.

En inmiddels heeft ook de overheid hier zo vaak gezegd dat je thuis moet blijven, dat we nu met zonnig weer, nauwelijks mensen tegenkomen op de ochtendwandeling. Ook overdag is het een stuk rustiger op straat.

Inmiddels zijn in diverse supermarkten plastic schermen opgehangen, niet van plexiglas, maar meer stevig bouwplastic, voor de kassa. En bij Ville Marche zijn ook gele strepen op de grond geplakt om aan te geven hoeveel afstand je moet houden tot de voorganger. Dat is beslist geen anderhalve meter, maar met alle mondkapjes op, vind ik het prima zo. Je hoort hier ook niemand hoesten en niezen, dus ja dan is het botte pech, mocht ik toch iets oplopen. Ik maak mij geen zorgen, blijf voorzichtig zoals ik dit nu al ruim 6 weken ben. Verder maken we van de nood een deugd, het project wegwerken achterstand fotoalbums is er met eentje uitgebreid, de teller staat nu op acht. Een leuke uitdaging om de nodige albums af te krijgen.