Voor mij opvallende zaken

Of dingen typisch Japans zijn, dat wil ik niet direct beweren, maar er zijn wel een aantal zaken die mij opgevallen zijn. Als eerste de rijen, voor alles is er wel een rij. In sommige supermarkten is het ook opletten waar je gaat staan, een rij voor een centraal punt en dan mag je daarna naar de kassa die beschikbaar komt, het is een soort voorsorteren. Niet even snel passeren omdat het zo ” leeg”. is bij de kassa’s. En ook op straat staan er soms rijen waarvan het mij niet duidelijk is waarop de mensen wachten. Voor restaurants is het zeer gebruikelijk, dus zitten wij ook rustig in de rij.

En bij roltrappen in de metrostations zijn er ook rijen als het druk is, maar er is een manier om dit te omzeilen, je gaat aan de rechterkant de roltrap op, je moet dan wel blijven lopen. Dit is de snelle rij. Het was een kwestie van observeren, en imiteren!

Ze werken hier heel erg netjes, als er een heg gesnoeid wordt, dan ligt er op straat een soort zeil waarop het snoei afval wordt opgevangen. Ook staan er genoeg mensen om de veiligheid van de voorbijgangers te garanderen. Ook als er in huis wordt gewerkt, gaan de schoenen uit en wordt de reparatie netjes uitgevoerd en alles opgeruimd.

En de drankautomaten, bij wijze van spreke staat op elke hoek van de straat een automaat waaruit je water, frisdrank of bier kunt halen. Het betalen gaat met munten of met de openbaar vervoerkaart, zo’ n prepaid kaart waar je zelf geld op zet. Met die kaart kun je ook de taxi betalen en in de kleine winkels, uiteraard moet het saldo toereikend zijn. Om verder te gaan op het onderwerp drinken, in de meest restaurants is er een plaats waar je zelf het water kunt halen. Daar hoeft niet voor betaald te worden. Soms heeft het nog een smaak van vers fruit of een kruid.

Het buigen van een persoon na het verlenen van een dienst of bij het afscheid. Zelfs als de bus naar het vliegveld vertrekt, buigt het assisterende personeel bij het vertrek van de bus. En de witte handschoenen zijn ook nog geen verleden tijd. Ik wil niet beweren dat elke taxichauffeur witte handschoenen aan heeft, maar een groot aantal wel.

Roppongi Hills en Tokyo Sky View

Roppongi is een wijk van Tokio waar veel expats wonen. In de wijk bevindt zich het gebouw Roppongi Hills waar onder andere een winkelcentrum zit, een museum en Tokyo View met een buitenterras dat alleen bij goed weer, dat wil zeggen weinig wind, toegankelijk is.

Omdat bezoekers graag de berg Fuji willen zien, is het zaak om de weersverwachtingen goed in de gaten te houden. Bij onbewolkt weer is de kans het grootst dat Fuji vanuit een uitkijkpunt zichtbaar is. De kans deed zich voor, dus op naar Roppongi Hills, via een wandeling door een woonwijk die er weer anders uitziet dan de buurt waar wij wonen.

Vanuit Tokyo Sky View

Om naar het uitzichtpunt te kunnen, moet je een combinatie kaartje kopen, ook van het Mori Art Centre (museum). Dat is een museum met moderne kunst en zogenaamde ” installaties”. Het is erg bijzonder om te zien, en een aantal dingen waren fascinerend. Een kleine impressie wordt weergegeven, er moeten nog wat verrassingen overblijven. Het eerste bezoek brachten we aan Tokyo View. Je kunt er rondlopen en onze moeite werd beloond, Fuji was te zien! Ook hadden we zicht op de wijk waar wij wonen. Dankzij de in mijn ogen vreemde dakconstructie (soort van rode hoed) van een gebouw aan de overkant van de straat, was het gemakkelijk om te bepalen waar ons complex zich bevindt.

Lekker toeristisch; Tokio Tower

De toren van Tokio die het uiterlijk van de Eiffeltoren heeft, net iets hoger is volgens de reisgidsen, 13 meter, en behoorlijk wat lichter, had ik nog niet bezocht. In sommige reisgidsen staat de toeren beschreven als de rood-witte toren, maar het blijkt oranje-wit te zijn. Vanuit ons huis is het ongeveer 40 minuten lopen. Er was een voorkeur voor de metro, die niet veel sneller is, namelijk 31 minuten als je geen fouten maakt met overstappen. Maar niet iedereen houdt van een wandeling.

Inmiddels heeft de ervaring geleerd dat het ’s ochtends relatief rustig is om een museum of attractie te bezoeken en dat blijkt ook het geval te zijn. Voor de toren bevindt zich een park met veel kersenbloesem bomen, waar veel mensen zich al gereed maakten om te picknicken. Eerst aan de slag met de telefoons en fototoestellen, samen met diverse andere toeristen. Gelukkig geen massa mensen, gewoon een aantal bezoekers.

Heel stoer hadden we besloten om naar het hoogste platform te gaan, totdat bleek dat het laatste stuk gelopen moet worden. Maar, dit moet binnen een bepaalde tijd en het blijken 600 traptreden te zijn. Een uitdaging is leuk, maar deze hebben we aan ons voorbij laten gaan. Het doel was om Fuji-san (zo wordt de berg genoemd) te zien. Helaas was het bewolkt, maar is hij in de verte zichtbaar.

Op het platvorm zijn ook nog een aantal glazen vloerdelen zodat je naar beneden kunt kijken. Dat is wel leuk gedaan, en niet griezelig. Een glazen brug geeft toch een ander soort gevoel. Al met al leuk om er geweest te zijn, maar het hoeft niet op de lijst met dingen die je zeker moet doen als je een bezoek aan Tokio brengt. De Tokio Tower is zichtbaar vanaf diverse plaatsen, en door zijn kleur leuk om te zien.

Naar Kamakura, eigenlijk Hase

Met gasten is het altijd leuk om naar plaatsen te gaan waar je al bent geweest, ze kijken nog met een frisse blik. Nu het zo’ n twaalf geleden is, lukt de frisse blik ook. Vanuit Tokio is het best een reis naar Hase, ongeveer 1,5 uur. De trein rijdt bovengronds, en dan glijdt het landschap aan ons voorbij. Het doel van deze reis is het bezoeken van de grote Boeddha, Daibutsu en de tempel Hase-dera. In Kamakura stappen we over op de Enoden Enoshima lijn, er staat nog steeds een wat oudere trein. Het station van Hase is niets veranderd. Uit het station rechtsaf en rechtdoor lopen. Daar waar je af moet slaan, staan borden, de Daibutsu ligt aan de rechterkant. Zelfs op maandag kun je de stroom mensen volgen. Inmiddels zijn er restaurants bijgekomen en wat meer winkeltjes. Sommige souvenierwinkels zien er nog precies hetzelfde uit.

De Daibutsu kwam gereed in 1252 en was ooit overdekt. Maar bij de tsunami van 1498 is de overkapping verdwenen. Lopend in het plaatsje waren er borden die aangeven waar het water allemaal komt in het geval van een tsunami. Ook in de straat waar wij liepen. Het bronzen beeld blijft indrukwekkend als je bedenkt in welke tijd en met welke gereedschappen het is gemaakt. Helaas bloeide de boom met kersenbloesem nog niet, die voor de tempel staat.

Een andere bekende tempel is de Hase-Der tempel. Als je bij deze tempel naar boven loopt, dan kom je veel beelden tegen, de zogenaamde ” jizofiguren” . Jizo is de beschermgod van de gestorven en ongeboren kinderen. Als je helemaal naar boven loopt, dan heb je een uitzicht over de baai.

Het is erg prettig dat er in Japan op meer plaatsen ook rekening wordt gehouden met mensen die vegetarisch eten en degenen met een allergie. Bij Chaya Bowl kan iedereen wat van zijn gading vinden. Dat leuke restaurantje blijft nu op mijn lijst staan.