Uit eten; op zoek naar terrasjes

Inmiddels hebben we weer zin gekregen om buiten de deur te eten, maar de vraag is waar? Ondanks de verwarrende berichten in de Nederlandse krant over aerosolen, geloven wij er wel in, en de mensen hier in Japan ook, als ik de media en de aanbevelingen lees. Dus willen we graag naar een plek met goede ventilatie, of nog beter, een terras. Nu was het even nadenken waar er ook al weer restaurantjes met terrasjes zijn. Vorig jaar had ik al een terrasje gevonden waar je heel erg beperkt glutenvrij kunt eten, namelijk Bondi Café. Door de kleden over de banken, geeft het een vakantiesfeertje. Tijdens een wandeling zijn we er koffie gaan drinken. Daarna een reservering voor een lunch op zondag gemaakt, zonder reservering gaat het niet lukken of moet je lang wachten. Expliciet vragen we een tafel op het terras. Er werkt een ober die ook in Nederland heeft gewerkt en een beetje Nederlands verstaat en Engels spreekt. Op de zondag kunnen we dankzij de sms die gestuurd was door Bondi café, aantonen dat we een reservering hebben, want ze wilden ons al afpoeieren. Daarna begon het genieten van lekker rustig buiten zitten en een lekkere lunch.

Gewoonlijk lopen we twee keer per dag een klein rondje, dat we het kerkhof rondje noemen, en zien we elke keer een mini-terrasje in een zijstraat.Dat zien we als we staan te wachten voor een stoplicht en om ons heen kijken. De zaak heet Citron en ze bieden ontbijt en lunch aan en bezitten een mini-terras. Uiteindelijk toch maar gevraagd of ze een glutenvrij gerecht hebben, en dat bleek het geval. Wel met een beetje lactose, maar dat moet dan maar. Er staan drie tafeltjes buiten, als het middelste tafeltje niet gebruikt wordt, dan kun je 1 meter afstand houden. Tja, helemaal perfect bestaat niet, maar met een licht windje, zagen wij geen probleem om daar te eten. Tenslotte zijn de cijfers voor Tokio erg laag (ja, ik weet dat dit niet alles zegt) en de meeste besmettingen hadden in het ziekenhuis plaatsgevonden. De koffie smaakt uitstekend en de quiche ook (heb ik van horen zeggen), de erwtensoep is heerlijk en niet zwaar, de gratin bevatte veel groenten.

Na wat nagedacht te hebben, wist ik nog meer terrassen. Onze avondwandeling even uitgebreid door naar Ginko-street te wandelen. Daar zitten drie restaurants met terrassen. Eentje viel af omdat ze niets glutenvrij kunnen serveren. Het volgende restaurant heet Kihachi en bij navraag kan de chef iets maken, maar krijg ik geen keus. Na een blik op de menukaart, leek mij dat geen probleem. We kregen instructies dat we een mondkapje moesten dragen. Ten tijde van de reservering hadden we geen mondkapje op, we waren alleen van plan een klein rondje te lopen en nergens naar binnen te gaan. Ineens wilde ik een kijkje gaan nemen of de restaurants aan Ginko-street open waren. Op zondag keurig met mondkapje op naar Kihachi, en kregen we een tafeltje aan de straat, ontzettend leuk met alle flanerende mensen en sportauto’s die soms meer dan 1 keer langs reden. Voor onze neus werd de tafel ontsmet. Daarna kregen we de menukaart, geen idee of die ook ontsmet wordt, geeft toch allemaal een idee van schijnveiligheid. Gewoon maar zorgen om niet met de handen richting mond en neus te gaan. Het eten was lekker en de porties erg klein en dat compenseren ze met brood. Maar ja, geen glutenvrij brood. Het dessert was erg lekker, vers fruit met sorbetijs, dat stond niet op de menukaart voor de lunch. Na de lunch het mondkapje op om af te gaan rekenen. Over het nut van dit alles gaan we het niet hebben. Vrolijk passen wij ons aan.