Voor mij opvallende zaken

Of dingen typisch Japans zijn, dat wil ik niet direct beweren, maar er zijn wel een aantal zaken die mij opgevallen zijn. Als eerste de rijen, voor alles is er wel een rij. In sommige supermarkten is het ook opletten waar je gaat staan, een rij voor een centraal punt en dan mag je daarna naar de kassa die beschikbaar komt, het is een soort voorsorteren. Niet even snel passeren omdat het zo ” leeg”. is bij de kassa’s. En ook op straat staan er soms rijen waarvan het mij niet duidelijk is waarop de mensen wachten. Voor restaurants is het zeer gebruikelijk, dus zitten wij ook rustig in de rij.

En bij roltrappen in de metrostations zijn er ook rijen als het druk is, maar er is een manier om dit te omzeilen, je gaat aan de rechterkant de roltrap op, je moet dan wel blijven lopen. Dit is de snelle rij. Het was een kwestie van observeren, en imiteren!

Ze werken hier heel erg netjes, als er een heg gesnoeid wordt, dan ligt er op straat een soort zeil waarop het snoei afval wordt opgevangen. Ook staan er genoeg mensen om de veiligheid van de voorbijgangers te garanderen. Ook als er in huis wordt gewerkt, gaan de schoenen uit en wordt de reparatie netjes uitgevoerd en alles opgeruimd.

En de drankautomaten, bij wijze van spreke staat op elke hoek van de straat een automaat waaruit je water, frisdrank of bier kunt halen. Het betalen gaat met munten of met de openbaar vervoerkaart, zo’ n prepaid kaart waar je zelf geld op zet. Met die kaart kun je ook de taxi betalen en in de kleine winkels, uiteraard moet het saldo toereikend zijn. Om verder te gaan op het onderwerp drinken, in de meest restaurants is er een plaats waar je zelf het water kunt halen. Daar hoeft niet voor betaald te worden. Soms heeft het nog een smaak van vers fruit of een kruid.

Het buigen van een persoon na het verlenen van een dienst of bij het afscheid. Zelfs als de bus naar het vliegveld vertrekt, buigt het assisterende personeel bij het vertrek van de bus. En de witte handschoenen zijn ook nog geen verleden tijd. Ik wil niet beweren dat elke taxichauffeur witte handschoenen aan heeft, maar een groot aantal wel.

Op zoek naar het verleden

Twaalf jaar geleden gingen we één keer in de week naar een Sushi-restaurant. Een paar aanknopingspunten zijn hebben we onthouden. Als eerste dat dit restaurant in de buurt van het metrostation Yokohama ligt en dat er altijd een rij met mensen zich buiten het restaurant bevond. Een tweede betreft de situering binnen een warenhuis, nemelijk op een van de hoogste verdiepingen in de buurt van de roltrap. Nu zijn er diverse warenhuizen in- en om het station, dus er was werk aan de winkel. Het warenhuis Takashimaya hoefden we niet te bezoeken, dat heeft een luxe uitstraling en het zat in een eenvoudiger warenhuis. In Joinus vonden we het niet. Het volgende warenhuis dat we bezochten was Lumine. Het vinden van de ingang van een warenhuis is ook een avontuur op zichzelf bij zo’n groot station. Op de zevende verdieping van Lumine vonden we een sushi-restaurant wat het geweest zou kunnen zijn. Er was geen lopende band aanwezig en zag er heel anders uit. Wel stond er een lange rij, dat is altijd positief. Wij sloten in de rij aan. Na enige tijd werd het duidelijk dat je op een lijst bij de ingang je naam moest noteren, helaas had ik dat niet door gehad. Dat voegde weer extra wachttijd toe. Deze keer werden zelfs de Japanners ongeduldig, want het duurde wel erg lang. Ongeveer na anderhalf uur, konden we plaatsnemen. Het wachten werd beloond want het eten was heerlijk. Ook hadden ze een Engelse vertaling van het menu.

Gesterkt door het diner vervolgden wij onze tocht. Op naar de Sky-Tower. We gingen OIOI binnen en op de elfde verdieping zit een sushi-restaurant met een lopende band, en wederom een lange rij wachtenden. Dat restaurant is op onze lijst gezet. Ook dit restaurant zit bij de roltrap en kan ook het bewuste restaurant zijn. Of allebei niet, de wereld is constant in beweging!