Steunen van de lokale economie

Eerder had ik geschreven dat wij het geld van de overheid niet gingen aanvragen. Op een gegeven moment lag een op naam gesteld formulier in de bus van de overheid, om het geld te kunnen aanvragen. Het formulier ging op een stapel. Een paar weken later kwam er een email van een Japanse collega van Joop die ons buitenlanders, overtuigde om het geld toch te accepteren om de lokale middenstand te steunen. Meerdere buitenlanders hadden eerder gezegd dit niet te doen. Een andere collega had er nog wat suggesties bij gedaan. Op basis van die overwegingen, besloten we om het formulier dan toch maar in te vullen en in te sturen. Ook hadden we een afwijzing van de Japanese Airline (JASL) gehad voor onze tickets. We zijn direct plannen gaan maken op welke wijze dat we de lokale economie willen steunen. Dan tellen we de ondernemingen niet mee waar we al gingen eten om die te steunen. Het gaat om echte kleine Japanse ondernemingen en niet de grote ketens. We hebben de koe direct bij de hoorns gepakt, en een afspraak gemaakt bij een heel erg klein restaurant, waar de eigenaar erg goed kan koken. Gedurende deze periode, covid-19, neemt hij maar een stel per avond. Direct een afspraak voor een vrijdagavond gemaakt.

Het restaurant ligt op een half uur wandelen hier vandaan. We hadden afgesproken om 18.30 uur uur zodat we ook op tijd klaar zouden zijn met eten, want de restaurants moesten toen nog om 21.00 uur sluiten. Heel erg leuk als je het enige bezoekende stel bent, is dat je uitgebreid met de eigenaar Koh en zijn vrouw Aki, kunt praten. Koh zit al 43 jaar in het vak, is begonnen in Kioto bij diverse restaurants, heeft daarna in de Verenigde Staten gewerkt en is op een gegeven moment weer terug naar Japan gegaan. Tijdens de aardbeving van 2011 is zijn restaurant in Tokio verloren gegaan. Na een paar jaar heeft hij het kleine restaurant, Le Sample, geopend. Het restaurant is vernoemd naar een jazz muzikant en zijn muziek wordt ook gedraaid. Erg prettige muziek. Vanaf 10 uur in de ochtend was Koh al met de voorbereidingen voor het diner bezig. In het totaal hebben we 6 gangen gekregen. Dit menu heet het menu van de chef, dat zagen we op de rekening. Je gaat gewoon eten en wacht af wat er gaat gebeuren, dus het was een verrassingsmenu voor ons. We zijn van plan om hier nog een aantal keren te gaan eten. Voor de ondernemers is het erg lang wachten voordat ze de tegemoetkoming van de overheid krijgen. Dat schijnt ook voor de burgers te zijn, maar dat maakt niet uit.

En totaal onverwacht kregen we op zondagmiddag 14 juni een telefoontje van JAL dat onze vlucht van Jakarta naar Narita was geannuleerd, we konden het geld terugkrijgen. We zullen dus nog de nodige plannen maken om bezoeken binnen Japan af te leggen en dan bij een kleine hotel, zoals een ryokan, te gaan overnachten. Vanaf 20 juni mag er weer binnen Japan gereisd worden. Eerst even afwachten hoe de ontwikkelingen hier gaan, voordat we allerlei boekingen gaan maken.

100000 yen ook voor buitenlanders.

Als je als buitenlander in het basisregister staat en hier langer dan drie maanden woont, mag je ook 100000 yen (860 euro) aanvragen als onderdeel van het pakket dat gedurende de corona-tijd wordt aangeboden door de overheid.. Het hoofd van de huishouding moet de aanvraag indienen en als je hier een zogenaamd “ my number card” hebt, en ja die hebben wij, dan kan de aanvraag online geschieden. Een ” my Number card” is vergelijkbaar met het BSN nummer in Nederland. De aanvraag kan gedaan worden op de volgende site: http://myna.go.jp. Hierbij kan ook een taal gekozen worden. Het leek mij leuk om een verder kijkje te nemen, of er nog verdere voorwaarden zijn, maar helaas zie ik niet hoe dat kan. Het duurt ongeveer 3 maanden voordat je het geld ontvangt op de bankrekening. En nee, wij zijn niet van plan om een aanvraag in te dienen ook al kunnen we dit krijgen. Het voelt gewoon niet ok om het te doen, laat de overheid het geld maar gebruiken voor de mensen en zaken die het echt nodig hebben. Er zijn hier zoveel hele kleine winkels en eetgelegenheden. Als je daar iets koopt of eten haalt, dan bedanken ze je ontzettend. Daarom halen we nu 1 keer per week bij een heel klein Thais restaurant eten.

Elke ochtend kijk ik op een bepaalde website http://stopcovid19.metro.tokyo.lg.jp om te zien hoe de zaken zich hier ontwikkelen. Het gaat geheel de goede kant op, natuurlijk kan de vlag pas uit als de cijfers zeker een week lang prima zijn, of twee weken. Maar gezien het weer ook de goede kant opgaat, klopt dit met informatie die te vinden is op de website van Maurice de Hond: maurice.nl, er komen een paar prima maanden aan, van juni tot en met oktober, en dan kan dit en/of andere virussen weer de kop opsteken, kortom de griepperiode breekt weer aan. Nu is het voorlopig wachten op de verruiming van de maatregelen.

Inmiddels beginnen veel winkels de spullen terug in de etalage te zetten. Sommige zaken, winkels en restaurants, wachten de mededeling van de overheid niet af en gaan weer op, eigenlijk op basis van de oude einddatum van de noodtoestand. En ik maar denken dat ze hier zo gezagsgetrouw zijn, dat beeld is nu wel enigszins bijgesteld. Op straat wordt het ook weer veel drukker, en niet iedereen draagt mondkapjes meer. Ik word ontzettend vrolijk van sommige tegengestelde berichten. Het Yoyogi park is open, maar men wordt gevraagd af te zien van een bezoek. Als je het park bezoekt, dan graag met mondkapje. En al wandelend door het park hangen banners met ” Blijf Thuis”. Bewegen in de buitenlucht is goed voor de gezondheid, ik begrijp goed als ze het picknicken willen ontmoedigen.,

Naar Kamakura, eigenlijk Hase

Met gasten is het altijd leuk om naar plaatsen te gaan waar je al bent geweest, ze kijken nog met een frisse blik. Nu het zo’ n twaalf geleden is, lukt de frisse blik ook. Vanuit Tokio is het best een reis naar Hase, ongeveer 1,5 uur. De trein rijdt bovengronds, en dan glijdt het landschap aan ons voorbij. Het doel van deze reis is het bezoeken van de grote Boeddha, Daibutsu en de tempel Hase-dera. In Kamakura stappen we over op de Enoden Enoshima lijn, er staat nog steeds een wat oudere trein. Het station van Hase is niets veranderd. Uit het station rechtsaf en rechtdoor lopen. Daar waar je af moet slaan, staan borden, de Daibutsu ligt aan de rechterkant. Zelfs op maandag kun je de stroom mensen volgen. Inmiddels zijn er restaurants bijgekomen en wat meer winkeltjes. Sommige souvenierwinkels zien er nog precies hetzelfde uit.

De Daibutsu kwam gereed in 1252 en was ooit overdekt. Maar bij de tsunami van 1498 is de overkapping verdwenen. Lopend in het plaatsje waren er borden die aangeven waar het water allemaal komt in het geval van een tsunami. Ook in de straat waar wij liepen. Het bronzen beeld blijft indrukwekkend als je bedenkt in welke tijd en met welke gereedschappen het is gemaakt. Helaas bloeide de boom met kersenbloesem nog niet, die voor de tempel staat.

Een andere bekende tempel is de Hase-Der tempel. Als je bij deze tempel naar boven loopt, dan kom je veel beelden tegen, de zogenaamde ” jizofiguren” . Jizo is de beschermgod van de gestorven en ongeboren kinderen. Als je helemaal naar boven loopt, dan heb je een uitzicht over de baai.

Het is erg prettig dat er in Japan op meer plaatsen ook rekening wordt gehouden met mensen die vegetarisch eten en degenen met een allergie. Bij Chaya Bowl kan iedereen wat van zijn gading vinden. Dat leuke restaurantje blijft nu op mijn lijst staan.

Op zoek naar het verleden

Twaalf jaar geleden gingen we één keer in de week naar een Sushi-restaurant. Een paar aanknopingspunten zijn hebben we onthouden. Als eerste dat dit restaurant in de buurt van het metrostation Yokohama ligt en dat er altijd een rij met mensen zich buiten het restaurant bevond. Een tweede betreft de situering binnen een warenhuis, nemelijk op een van de hoogste verdiepingen in de buurt van de roltrap. Nu zijn er diverse warenhuizen in- en om het station, dus er was werk aan de winkel. Het warenhuis Takashimaya hoefden we niet te bezoeken, dat heeft een luxe uitstraling en het zat in een eenvoudiger warenhuis. In Joinus vonden we het niet. Het volgende warenhuis dat we bezochten was Lumine. Het vinden van de ingang van een warenhuis is ook een avontuur op zichzelf bij zo’n groot station. Op de zevende verdieping van Lumine vonden we een sushi-restaurant wat het geweest zou kunnen zijn. Er was geen lopende band aanwezig en zag er heel anders uit. Wel stond er een lange rij, dat is altijd positief. Wij sloten in de rij aan. Na enige tijd werd het duidelijk dat je op een lijst bij de ingang je naam moest noteren, helaas had ik dat niet door gehad. Dat voegde weer extra wachttijd toe. Deze keer werden zelfs de Japanners ongeduldig, want het duurde wel erg lang. Ongeveer na anderhalf uur, konden we plaatsnemen. Het wachten werd beloond want het eten was heerlijk. Ook hadden ze een Engelse vertaling van het menu.

Gesterkt door het diner vervolgden wij onze tocht. Op naar de Sky-Tower. We gingen OIOI binnen en op de elfde verdieping zit een sushi-restaurant met een lopende band, en wederom een lange rij wachtenden. Dat restaurant is op onze lijst gezet. Ook dit restaurant zit bij de roltrap en kan ook het bewuste restaurant zijn. Of allebei niet, de wereld is constant in beweging!