Managen van verwachtingen

In het begin vallen de meeste dingen op die anders gaan dan ik verwacht. Nog steeds is het wennen dat fietsers op het voetpad rijden, als ze tegemoet komen rijden, is het geen probleem. Vaker komen ze van achteren, je ziet en hoort ze niet aankomen, en dat geeft mij geen prettig gevoel.

Als je in Japan een taxi neemt, dan gaat de deur automatisch open. Ook sluit de chauffeur de deur weer. Het is niet de bedoeling om zelf aan de deur te komen en een handje te helpen. In sommige taxi’s gaan ze een stapje verder, dan komt er een bandje dat ook in het Engels zegt dat de veiligheidsgordels om moeten. En je kunt ook betalen met de metropas (Suica, Pasmo) als je die hebt.

In de supermarkt staat er soms een apparaat dat je moet gebruiken als je contant betaalt. De eerste keer stond ik met het geld in mijn hand en had geen flauw idee wat de bedoeling was. De medewerker maar wijzen. Oh, moet ik daar het geld instoppen. Dan is het ook de bedoeling dat je akkoord geeft, alles in het Japans, nu is het duidelijk waar op te klikken. Vervolgens volgt het wisselgeld, zowel papiergeld als muntjes en de kassabon.

Ook wordt er in de supermarkt  niet voorgedrongen, dat is in sommige landen wel anders als je een buitenlander bent. Op bepaalde plaatsen is er geen voorsorteren naar de kassa, maar 1 punt en daar wacht je tot er een  kassa  vrij komt. Je kunt dan niet in de verkeerde rij staan. 

Iets wat ik erg prettig vind, is een mand onder de stoel waar de tas ingelegd kan worden. Op veel plaatsen is dit aanwezig. Ze houden hier echt van orde en netheid. Dat komt ook tot uiting bij de keurige rijen om in de metro te stappen, of de wachtrij voor een restaurant.

Bij het kopen van de postzegels voor op de enveloppen naar Europa, werden de enveloppen gemeten. Helaas waren er een paar te klein! Dus op naar de winkel voor grotere exemplaren. Mag ik de enveloppen opnieuw schrijven en weer terug naar het postkantoor. Dit is goed voor de stappenteller!

Zorgvuldige verhuizing

Zoals de verhuizing hier wordt voorbereid, dat is gewoon ongekend. Een half uur voor de afgesproken tijd, worden er in het complex al voorbereidingen getroffen zoals het afdekken van de vloer. Klokslag 9 uur gaat de deurbel en komt iemand die de leiding heeft mij uitleggen wat er gaat gebeuren. Een ander “pakt” de voordeur in om die te beschermen.

Ook ik krijg  een taak, die ik helemaal niet wil, en waarvan echtgenoot lief ook al had uitgelegd dat ik het moet doen! Er wordt een kopie paklijst neergelegd, en elke doos die binnen wordt gebracht, moet ik aftekenen. Ook mag ik nog aangeven naar welke ruimte de doos gebracht moet worden, als dat niet duidelijk is. Om de ruimten te kunnen aangeven, is de leider met mij lang de kamers gelopen en heeft ze een naam gegeven. De kamer voor de “hulp” hebben we omgedoopt tot opslagruimte, zodat de dozen die we zelf willen uitpakken, daar neergezet kunnen worden.

Eerst worden alle dozen, ( een bank telt ook als een doos) naar binnen gebracht. Vervolgens begint men met uitpakken en het in elkaar zetten van de meubels. Dit gaat allemaal in een hoog tempo. Op gezette tijden houden ze pauze,  ’s ochtends 15 minuten en de lunch was een uur. De middagpauze is langs mij heen gegaan, ik wilde alle kleding uitgepakt hebben.

In China hadden ze op een paar dozen “garage” geschreven, het duurde even voordat ik begreep wat er mee bedoeld werd, namelijk het balkon. Deze dozen kunnen naar de berging. Ik heb geen idee meer waar de berging is. De verhuizers zoeken dat uit en geven daarna  een instructieles”naar de berging”! Dat vergeet ik niet meer.

Als laatste moet de fiets nog naar de juiste plek, nee niet in de berging dat is hier niet de bedoeling. Op naar de receptie om te vragen op welke “parkeerplek” de fiets neergezet kan worden. Er zijn hier twee fietsenstallingen met genummerde plekken. Uiteraard blijkt het de plek te zijn, die het verst van de verhuiswagen af ligt. Dat was de laatste doos! Met het afvinken van de lijst is het een klein beetje mis gegaan, 2 dozen heb ik niet goed genoteerd. Maar ze blijken er keurig te zijn! Daarna moeten de lijsten getekend worden.  Kwart voor vijf is het achter de rug.

Wonen in hartje Tokio

Voordat onze vracht aangekomen is, gaan we al in het appartement wonen. Dit is mogelijk door een zogenaamde ” survival kit” waarbij een lease maatschappij van meubels en toebehoren, wat spullen verstrekt. Omdat onze spullen na 1,5 week worden gebracht, hebben we de lijst met noodzakelijke spullen teruggebracht tot het absolute minimum. Het weghalen van deze spullen en de komst van de verhuizers zal op dezelfde dag plaatsvinden. Binnen het uur kunnen de spullen weggehaald worden.

Het Oji Green Hill complex bevindt zich op 5 minuten lopen van een uitgang van het Omotesando metrostation. Die 5 minuten haal je alleen als het niet druk is, en al helemaal niet als er ook nog eens de nodige toeristen rondlopen.

Als je Oji Green Hill binnenkomt, is er een hal met een bemande receptie. Dit is heel erg prettig, daar de medewerkers erg behulpzaam zijn. Voordat er goederen bezorgd worden, bellen ze eerst op. Het heeft geen zin dat ze ons bellen, want alles gaat in het Japans. Dus laten wij ze naar de receptie bellen en die leggen dan verder uit waar men de spullen kan bezorgen.

Het appartement heeft bij binnenkomst een stenen vloer alwaar de schoenen worden achtergelaten. Daarna bevindt zich rechts een schoenenkast, dat vinden wij een beetje onhandig, want dan moet je al op het tapijt staan. Met de rug naar de schoenenkast zie je een lange gang met rechts veel inbouwkasten. En links de deur naar de keuken, dan volgt de deur naar de kamer en eentje naar de “maids room”. In deze kamer zit ook nog een badkamer die mij doet denken aan het toilet in het vliegtuig. Aan het eind van dit deel van de gang de toegang naar de logeerkamer. De keuken is erg ruim met veel bergruimte. De wasmachine en droger bevinden zich ook in de keuken, achter de deur waar de boodschappentas zichtbaar is.