Steunen van de lokale economie

Eerder had ik geschreven dat wij het geld van de overheid niet gingen aanvragen. Op een gegeven moment lag een op naam gesteld formulier in de bus van de overheid, om het geld te kunnen aanvragen. Het formulier ging op een stapel. Een paar weken later kwam er een email van een Japanse collega van Joop die ons buitenlanders, overtuigde om het geld toch te accepteren om de lokale middenstand te steunen. Meerdere buitenlanders hadden eerder gezegd dit niet te doen. Een andere collega had er nog wat suggesties bij gedaan. Op basis van die overwegingen, besloten we om het formulier dan toch maar in te vullen en in te sturen. Ook hadden we een afwijzing van de Japanese Airline (JASL) gehad voor onze tickets. We zijn direct plannen gaan maken op welke wijze dat we de lokale economie willen steunen. Dan tellen we de ondernemingen niet mee waar we al gingen eten om die te steunen. Het gaat om echte kleine Japanse ondernemingen en niet de grote ketens. We hebben de koe direct bij de hoorns gepakt, en een afspraak gemaakt bij een heel erg klein restaurant, waar de eigenaar erg goed kan koken. Gedurende deze periode, covid-19, neemt hij maar een stel per avond. Direct een afspraak voor een vrijdagavond gemaakt.

Het restaurant ligt op een half uur wandelen hier vandaan. We hadden afgesproken om 18.30 uur uur zodat we ook op tijd klaar zouden zijn met eten, want de restaurants moesten toen nog om 21.00 uur sluiten. Heel erg leuk als je het enige bezoekende stel bent, is dat je uitgebreid met de eigenaar Koh en zijn vrouw Aki, kunt praten. Koh zit al 43 jaar in het vak, is begonnen in Kioto bij diverse restaurants, heeft daarna in de Verenigde Staten gewerkt en is op een gegeven moment weer terug naar Japan gegaan. Tijdens de aardbeving van 2011 is zijn restaurant in Tokio verloren gegaan. Na een paar jaar heeft hij het kleine restaurant, Le Sample, geopend. Het restaurant is vernoemd naar een jazz muzikant en zijn muziek wordt ook gedraaid. Erg prettige muziek. Vanaf 10 uur in de ochtend was Koh al met de voorbereidingen voor het diner bezig. In het totaal hebben we 6 gangen gekregen. Dit menu heet het menu van de chef, dat zagen we op de rekening. Je gaat gewoon eten en wacht af wat er gaat gebeuren, dus het was een verrassingsmenu voor ons. We zijn van plan om hier nog een aantal keren te gaan eten. Voor de ondernemers is het erg lang wachten voordat ze de tegemoetkoming van de overheid krijgen. Dat schijnt ook voor de burgers te zijn, maar dat maakt niet uit.

En totaal onverwacht kregen we op zondagmiddag 14 juni een telefoontje van JAL dat onze vlucht van Jakarta naar Narita was geannuleerd, we konden het geld terugkrijgen. We zullen dus nog de nodige plannen maken om bezoeken binnen Japan af te leggen en dan bij een kleine hotel, zoals een ryokan, te gaan overnachten. Vanaf 20 juni mag er weer binnen Japan gereisd worden. Eerst even afwachten hoe de ontwikkelingen hier gaan, voordat we allerlei boekingen gaan maken.

Winkelen, een nieuwe beleving.

Al enige weken zat ik met smart te wachten op het opheffen van de noodtoestand in Tokio, omdat ik hoopte dat bepaalde winkels hun deuren weer zouden openen. Helaas ging dat niet zo snel. Pas na 1 juni kwam alles rustig op gang. Als eerste brachten wij een bezoek aan de Dyson winkel. Omdat we besloten hebben de airco uit te laten, is enige ventilatie wel gewenst in de slaapkamer. Een open raam alleen, is niet genoeg om niet weg te drijven uit de slaapkamer als de temperaturen hoog oplopen. Na een bezoek aan de supermarkt liep ik elke dag even door om te kijken of de winkel al open was. Op een gegeven moment was dat het geval en zaten er mensen te wachten. Er zijn rijen genoeg hier, dan maar een aantal dagen wachten. Op een zaterdagochtend om 11 uur kunnen we zo binnenlopen, dat wil zeggen, met mondkapje op (check) en dan wachten totdat de temperatuur gemeten is. Vervolgens moeten we aangeven voor welk product we komen en de lijnen op de vloer volgen. Ook staan er om de meter voetstappen zodat je weet waar je moet staan. Dankzij het internet was het voorwerk verricht en de keus snel gemaakt. Dan mag je nog kiezen om het artikel direct mee te nemen of te laten bezorgen. Het werd keurig verpakt, met een handgreep, zodat de grote doos goed te dragen was. We wonen gelukkig ook niet ver van de winkel, want het apparaat bleek toch gaande weg de wandeling steeds zwaarder te worden.

Het tweede artikel op het boodschappenlijstje waren hardloopschoenen van Nike. Wat duurde het lang voordat die winkel geopend was, en er stonden gigantische rijen. Dan maar eens een kijkje gaan nemen op maandagochtend. Geen rij, alleen moet je inchecken met Line (de Japanse Whatsapp) en die heb ik niet. Kreeg ik een briefje mee en kon toch naar binnen. Ze houden het aantal bezoekers bij. Er staat ook iemand bij de uitgang. Ook hier is het met mondkapje naar binnen, en dan de handen ontsmetten. Ze meten niet de temperatuur. De tweede persoon die mij kwam helpen sprak prima Engels en kon ook goed advies geven. Tot nu toe geheel tevreden over de schoenen en die zijn gewoon voor de dagelijkse wandelingen om zeker de tienduizend stappen te halen, meestal wel meer.

Als derde had ik een uitje naar de nieuwe Ikea winkel in Harajuku gepland. Daar staat elke dag een rij. Dus uiteindelijk ook maar in de rij. Je moet eerst naar boven, dat heet hier de tweede verdieping, om een nummertje te trekken. Op het apparaat vul je het aantal bezoekers in en eventueel een telefoonnummer of e-mailadres. Als je dit invult krijg je bericht als je aan de beurt bent, ook krijg je een bonnetje met een nummer. De ingang is beneden, en ben in de rij gaan staan. Vrij snel werd duidelijk hoe het systeem werkt, elke keer mogen 50 mensen naar binnen. Het nummer dat omhoog gehouden wordt, geeft de bovengrens aan. Gelukkig viel het wachten mee. In deze Ikea blijken ze niet het glutenvrije knäckebröd te hebben, dat ik eerder wel in een grote Ikea in Japan had gekocht. Dus de Ikea blijft op het lijstje staan, maar dat wordt dan weer ruim een uur reizen. Ook het menu is aangepast in deze Ikea, eigenlijk ook wel logisch, want deze Ikea is een stadswinkel, en het lijkt erop dat ze een goede snelle doorstroming van het aantal klanten willen. De eerste keer werd ook hier de temperatuur gemeten, je moet een mondkapje op hebben en bij binnenkomst de handen ontsmetten. Als je geen mondkapje bij je hebt, dan wordt er eentje verstrekt. Dit is het nieuwe winkelen hier, met mondkapje op naar binnen, net zoals met mondkapje op afrekenen in een restaurant.

Uit eten; op zoek naar terrasjes

Inmiddels hebben we weer zin gekregen om buiten de deur te eten, maar de vraag is waar? Ondanks de verwarrende berichten in de Nederlandse krant over aerosolen, geloven wij er wel in, en de mensen hier in Japan ook, als ik de media en de aanbevelingen lees. Dus willen we graag naar een plek met goede ventilatie, of nog beter, een terras. Nu was het even nadenken waar er ook al weer restaurantjes met terrasjes zijn. Vorig jaar had ik al een terrasje gevonden waar je heel erg beperkt glutenvrij kunt eten, namelijk Bondi Café. Door de kleden over de banken, geeft het een vakantiesfeertje. Tijdens een wandeling zijn we er koffie gaan drinken. Daarna een reservering voor een lunch op zondag gemaakt, zonder reservering gaat het niet lukken of moet je lang wachten. Expliciet vragen we een tafel op het terras. Er werkt een ober die ook in Nederland heeft gewerkt en een beetje Nederlands verstaat en Engels spreekt. Op de zondag kunnen we dankzij de sms die gestuurd was door Bondi café, aantonen dat we een reservering hebben, want ze wilden ons al afpoeieren. Daarna begon het genieten van lekker rustig buiten zitten en een lekkere lunch.

Gewoonlijk lopen we twee keer per dag een klein rondje, dat we het kerkhof rondje noemen, en zien we elke keer een mini-terrasje in een zijstraat.Dat zien we als we staan te wachten voor een stoplicht en om ons heen kijken. De zaak heet Citron en ze bieden ontbijt en lunch aan en bezitten een mini-terras. Uiteindelijk toch maar gevraagd of ze een glutenvrij gerecht hebben, en dat bleek het geval. Wel met een beetje lactose, maar dat moet dan maar. Er staan drie tafeltjes buiten, als het middelste tafeltje niet gebruikt wordt, dan kun je 1 meter afstand houden. Tja, helemaal perfect bestaat niet, maar met een licht windje, zagen wij geen probleem om daar te eten. Tenslotte zijn de cijfers voor Tokio erg laag (ja, ik weet dat dit niet alles zegt) en de meeste besmettingen hadden in het ziekenhuis plaatsgevonden. De koffie smaakt uitstekend en de quiche ook (heb ik van horen zeggen), de erwtensoep is heerlijk en niet zwaar, de gratin bevatte veel groenten.

Na wat nagedacht te hebben, wist ik nog meer terrassen. Onze avondwandeling even uitgebreid door naar Ginko-street te wandelen. Daar zitten drie restaurants met terrassen. Eentje viel af omdat ze niets glutenvrij kunnen serveren. Het volgende restaurant heet Kihachi en bij navraag kan de chef iets maken, maar krijg ik geen keus. Na een blik op de menukaart, leek mij dat geen probleem. We kregen instructies dat we een mondkapje moesten dragen. Ten tijde van de reservering hadden we geen mondkapje op, we waren alleen van plan een klein rondje te lopen en nergens naar binnen te gaan. Ineens wilde ik een kijkje gaan nemen of de restaurants aan Ginko-street open waren. Op zondag keurig met mondkapje op naar Kihachi, en kregen we een tafeltje aan de straat, ontzettend leuk met alle flanerende mensen en sportauto’s die soms meer dan 1 keer langs reden. Voor onze neus werd de tafel ontsmet. Daarna kregen we de menukaart, geen idee of die ook ontsmet wordt, geeft toch allemaal een idee van schijnveiligheid. Gewoon maar zorgen om niet met de handen richting mond en neus te gaan. Het eten was lekker en de porties erg klein en dat compenseren ze met brood. Maar ja, geen glutenvrij brood. Het dessert was erg lekker, vers fruit met sorbetijs, dat stond niet op de menukaart voor de lunch. Na de lunch het mondkapje op om af te gaan rekenen. Over het nut van dit alles gaan we het niet hebben. Vrolijk passen wij ons aan.