Workshop Lemon pie

Het is ontzettend leuk om weer eens een workshop bij te wonen. Heel lang heb ik geaarzeld of ik me op zou geven want het is ongeveer even lang reizen als de duur van de workshop. Vanuit Tokio moest ik naar Tsukuba reizen, eerst met de Chiyoda lijn en dan overstappen op de Tsukuba Express. In de exprestrein naar Tsukuba viel het me op dat niet iedereen een mondkapje op had. Dat zie je in Tokio niet, daar heeft iedereen een mondkapje in de metro of trein op. Het was leuk om weer eens een andere route en klein stukje van Japan te zien. De metro en de trein waren erg rustig, niemand hoefde te staan. In Tsukuba werd ik, en de drie andere deelnemers, opgehaald door Anne, de workshopleider om naar Oda te gaan. Al met al waren we met vier deelnemers aan de workshop, het maken van een glutenvrije Amerikaanse lemon pie. Allemaal droegen we keurig onze mondkapjes.

De ontmoetingsplaats en in de verte een foodtruck.

Onderweg naar Oda vertelde Anne dat ze al 16 jaar in Japan woont en dat ze uit de VS komt en architect is. Omdat het op sommige plaatsen best moeilijk is om glutenvrij brood en gebak te krijgen, besloot ze om zich te gaan toeleggen op het maken van producten die gemakkelijk ingevroren door heel Japan te versturen zijn. In april opende de bakkerij, die gevestigd is in een gemeenschapshuis, haar deuren. In het weekend kun je er iets drinken en taart of een ander gebak eten. Door covid-19 kon ze zich alleen toeleggen op het maken en versturen van de orders. Haar eerste workshop hield ze op maandag 13 juli. Stap voor stap werd alles uitgelegd en gingen we aan de slag. Toch leuk om bepaalde tips te horen die in de meeste bakboeken niet vermeld staan, zodat iets toch fout kan gaan tijdens het bakproces, terwijl ik denk het recept te hebben gevolgd. Een van de hilarische momenten was het scheiden van eiwit en eigeel voor de merengue op de top van de taart. Dat ging uiteraard mis. Maar alles wordt nog gebruikt, geen eten wordt weggegooid. Alle deegrestjes zijn verwerkt tot koekjes. De taart werd zeer zorgvuldig ingepakt om mee naar huis te kunnen nemen. De volgende dag lekker een stukje bij de koffie, voor ons is de taart te zoet. De smaak is prima, maar wij zijn niet meer gewend om (veel) suiker te eten. Nu rustig op zoek naar een ander recept voor de vulling. Het recept voor de bodem is uitstekend, geen behoefte om daar iets aan te veranderen. Smaakt net zoals de bodem met gluten, dit even ter vermelding voor de persoon die de gluten mist als hij een baksel zonder gluten krijgt!

Het dorpje Oda ligt aan de voet van de heuvels en in het weekend schijnen de nodige wandelaars uit Tokio te worden aangevoerd met busjes. Je kunt de berg in 40 minuten naar de top lopen in een gewoon wandeltempo. Vroeger schijnt er een kasteel in het dorp te hebben gestaan. De dorpelingen praten er nog over en de plaats is aangegeven. Voor iedereen die ooit in de buurt komt: mikagegf.com

Mondkapjes; dragen om een ander niet te besmetten!

Het laatste woord over mondkapjes, zal nog niet gevallen zijn. Wat ik heel erg mooi vind aan de Aziatische cultuur, is dat ze mondkapjes dragen om een ander niet te besmetten. Hier kan ik in de media lezen dat diverse Aziatische landen het beter doen om het aantal besmettingen te beteugelen, dan Europese landen en Amerika. Er zijn meerdere oorzaken, niet zo knuffelig, geen handen schudden en het dragen van mondkapjes. Officieel is het hier verplicht, maar zoals eerder aangegeven, kunnen ze geen boete geven als je ze niet draagt. Meestal heb ik een mondkapje op, behalve ’s avonds, als we rustig in de buitenlucht wandelen. Helaas is het beteugelen van de besmettingen in Tokio op dit moment niet helemaal gelukt. Het uitgaansdistrict zorgt voor de nodige besmettingen, tja je kunt niet leuk gaan drinken met een mondkapje op, en ze testen op grote schaal het personeel in het uitgaansdistrict. Veel mensen hebben geen symptomen maar zijn wel besmet. De aantallen lopen snel op, vooral onder de twintigers en dertigers.

Mondkapjes waren lange tijd erg schaars, dus was het niet mogelijk om ze altijd geheel volgens de regels te dragen . Nu mondkapjes op steeds meer plaatsen verkrijgbaar zijn, ga ik proberen een voorraad aan te leggen voor de diverse situaties. Ook wil ik graag testen welke dat prettig zitten. Uniqlo schijnt prettige mondkapjes voor de zomer te verkopen, maar na het eerste weekend dat ze in de schappen lagen, waren ze direct uitverkocht. Ook stonden er hele lange rijen, dus ik wacht wel totdat de productie volop op gang is gekomen. Tijdens een wandeling in Harajuku zag ik leuke mondkapjes, heb er eerst eentje gekocht om te proberen. Dat mondkapje is van prettig materiaal om te dragen tijdens de hitte. Er kan ook iets ingedaan worden om als filter te dienen.

Tijdens een bezoek aan de winkel met kantoorartikelen, zag ik ook mondkapjes liggen. Er twee gekocht waar al liefhebbers voor zijn, dus inmiddels teruggegaan en eentje gekocht om zelf te proberen. Zaterdag stond er geen rij bij de Uniqlo, dus naar binnen op zoek naar de mondkapjes. Bij de kassa kun je ze kopen, er zitten 3 in 1 verpakking. Alleen maat S en L waren te koop, helaas geen M. Dan maar twee stuks van L gekocht. Het materiaal voelt heel erg prettig aan zodat ik nog wel een keer terug zal gaan omhoog een paar te kopen. Waarom die jacht? Voor de verschillende situaties wil ik graag een mondkapje hebben, er zijn momenten waarop ik niet bang ben besmet te worden, maar als buitenlander is het toch fijn om op te gaan in de massa door een kapje te dragen. Een mondkapje dat koel aanvoelt, is dan erg prettig in de tropische hitte, vooral als je een uur aan de wandel bent. Voor de meer serieuze situaties is het fijn dat als de elastiekjes rond de oren verstelbaar zijn. Ook vind ik het prettig dat ik niet elke dag 3 mondkapjes hoef weg te gooien, na 3 uur moet je ze weggooien of sneller als je veel hebt staan te praten. Nu kunnen ze net als de kleding gewoon in de wasmachine. De gedragen mondkapjes gaan in een afgesloten zak die ik in de hal heb liggen. Op het juiste moment haal ik ze met handschoenen uit de zak en stop ze bij de was. Ik was liever mijn handschoenen stuk dan mijn handen, die ontsmet ik vaak met desinfecterende gel.

Steunen van de lokale economie

Eerder had ik geschreven dat wij het geld van de overheid niet gingen aanvragen. Op een gegeven moment lag een op naam gesteld formulier in de bus van de overheid, om het geld te kunnen aanvragen. Het formulier ging op een stapel. Een paar weken later kwam er een email van een Japanse collega van Joop die ons buitenlanders, overtuigde om het geld toch te accepteren om de lokale middenstand te steunen. Meerdere buitenlanders hadden eerder gezegd dit niet te doen. Een andere collega had er nog wat suggesties bij gedaan. Op basis van die overwegingen, besloten we om het formulier dan toch maar in te vullen en in te sturen. Ook hadden we een afwijzing van de Japanese Airline (JASL) gehad voor onze tickets. We zijn direct plannen gaan maken op welke wijze dat we de lokale economie willen steunen. Dan tellen we de ondernemingen niet mee waar we al gingen eten om die te steunen. Het gaat om echte kleine Japanse ondernemingen en niet de grote ketens. We hebben de koe direct bij de hoorns gepakt, en een afspraak gemaakt bij een heel erg klein restaurant, waar de eigenaar erg goed kan koken. Gedurende deze periode, covid-19, neemt hij maar een stel per avond. Direct een afspraak voor een vrijdagavond gemaakt.

Het restaurant ligt op een half uur wandelen hier vandaan. We hadden afgesproken om 18.30 uur uur zodat we ook op tijd klaar zouden zijn met eten, want de restaurants moesten toen nog om 21.00 uur sluiten. Heel erg leuk als je het enige bezoekende stel bent, is dat je uitgebreid met de eigenaar Koh en zijn vrouw Aki, kunt praten. Koh zit al 43 jaar in het vak, is begonnen in Kioto bij diverse restaurants, heeft daarna in de Verenigde Staten gewerkt en is op een gegeven moment weer terug naar Japan gegaan. Tijdens de aardbeving van 2011 is zijn restaurant in Tokio verloren gegaan. Na een paar jaar heeft hij het kleine restaurant, Le Sample, geopend. Het restaurant is vernoemd naar een jazz muzikant en zijn muziek wordt ook gedraaid. Erg prettige muziek. Vanaf 10 uur in de ochtend was Koh al met de voorbereidingen voor het diner bezig. In het totaal hebben we 6 gangen gekregen. Dit menu heet het menu van de chef, dat zagen we op de rekening. Je gaat gewoon eten en wacht af wat er gaat gebeuren, dus het was een verrassingsmenu voor ons. We zijn van plan om hier nog een aantal keren te gaan eten. Voor de ondernemers is het erg lang wachten voordat ze de tegemoetkoming van de overheid krijgen. Dat schijnt ook voor de burgers te zijn, maar dat maakt niet uit.

En totaal onverwacht kregen we op zondagmiddag 14 juni een telefoontje van JAL dat onze vlucht van Jakarta naar Narita was geannuleerd, we konden het geld terugkrijgen. We zullen dus nog de nodige plannen maken om bezoeken binnen Japan af te leggen en dan bij een kleine hotel, zoals een ryokan, te gaan overnachten. Vanaf 20 juni mag er weer binnen Japan gereisd worden. Eerst even afwachten hoe de ontwikkelingen hier gaan, voordat we allerlei boekingen gaan maken.

Winkelen, een nieuwe beleving.

Al enige weken zat ik met smart te wachten op het opheffen van de noodtoestand in Tokio, omdat ik hoopte dat bepaalde winkels hun deuren weer zouden openen. Helaas ging dat niet zo snel. Pas na 1 juni kwam alles rustig op gang. Als eerste brachten wij een bezoek aan de Dyson winkel. Omdat we besloten hebben de airco uit te laten, is enige ventilatie wel gewenst in de slaapkamer. Een open raam alleen, is niet genoeg om niet weg te drijven uit de slaapkamer als de temperaturen hoog oplopen. Na een bezoek aan de supermarkt liep ik elke dag even door om te kijken of de winkel al open was. Op een gegeven moment was dat het geval en zaten er mensen te wachten. Er zijn rijen genoeg hier, dan maar een aantal dagen wachten. Op een zaterdagochtend om 11 uur kunnen we zo binnenlopen, dat wil zeggen, met mondkapje op (check) en dan wachten totdat de temperatuur gemeten is. Vervolgens moeten we aangeven voor welk product we komen en de lijnen op de vloer volgen. Ook staan er om de meter voetstappen zodat je weet waar je moet staan. Dankzij het internet was het voorwerk verricht en de keus snel gemaakt. Dan mag je nog kiezen om het artikel direct mee te nemen of te laten bezorgen. Het werd keurig verpakt, met een handgreep, zodat de grote doos goed te dragen was. We wonen gelukkig ook niet ver van de winkel, want het apparaat bleek toch gaande weg de wandeling steeds zwaarder te worden.

Het tweede artikel op het boodschappenlijstje waren hardloopschoenen van Nike. Wat duurde het lang voordat die winkel geopend was, en er stonden gigantische rijen. Dan maar eens een kijkje gaan nemen op maandagochtend. Geen rij, alleen moet je inchecken met Line (de Japanse Whatsapp) en die heb ik niet. Kreeg ik een briefje mee en kon toch naar binnen. Ze houden het aantal bezoekers bij. Er staat ook iemand bij de uitgang. Ook hier is het met mondkapje naar binnen, en dan de handen ontsmetten. Ze meten niet de temperatuur. De tweede persoon die mij kwam helpen sprak prima Engels en kon ook goed advies geven. Tot nu toe geheel tevreden over de schoenen en die zijn gewoon voor de dagelijkse wandelingen om zeker de tienduizend stappen te halen, meestal wel meer.

Als derde had ik een uitje naar de nieuwe Ikea winkel in Harajuku gepland. Daar staat elke dag een rij. Dus uiteindelijk ook maar in de rij. Je moet eerst naar boven, dat heet hier de tweede verdieping, om een nummertje te trekken. Op het apparaat vul je het aantal bezoekers in en eventueel een telefoonnummer of e-mailadres. Als je dit invult krijg je bericht als je aan de beurt bent, ook krijg je een bonnetje met een nummer. De ingang is beneden, en ben in de rij gaan staan. Vrij snel werd duidelijk hoe het systeem werkt, elke keer mogen 50 mensen naar binnen. Het nummer dat omhoog gehouden wordt, geeft de bovengrens aan. Gelukkig viel het wachten mee. In deze Ikea blijken ze niet het glutenvrije knäckebröd te hebben, dat ik eerder wel in een grote Ikea in Japan had gekocht. Dus de Ikea blijft op het lijstje staan, maar dat wordt dan weer ruim een uur reizen. Ook het menu is aangepast in deze Ikea, eigenlijk ook wel logisch, want deze Ikea is een stadswinkel, en het lijkt erop dat ze een goede snelle doorstroming van het aantal klanten willen. De eerste keer werd ook hier de temperatuur gemeten, je moet een mondkapje op hebben en bij binnenkomst de handen ontsmetten. Als je geen mondkapje bij je hebt, dan wordt er eentje verstrekt. Dit is het nieuwe winkelen hier, met mondkapje op naar binnen, net zoals met mondkapje op afrekenen in een restaurant.

Uit eten; op zoek naar terrasjes

Inmiddels hebben we weer zin gekregen om buiten de deur te eten, maar de vraag is waar? Ondanks de verwarrende berichten in de Nederlandse krant over aerosolen, geloven wij er wel in, en de mensen hier in Japan ook, als ik de media en de aanbevelingen lees. Dus willen we graag naar een plek met goede ventilatie, of nog beter, een terras. Nu was het even nadenken waar er ook al weer restaurantjes met terrasjes zijn. Vorig jaar had ik al een terrasje gevonden waar je heel erg beperkt glutenvrij kunt eten, namelijk Bondi Café. Door de kleden over de banken, geeft het een vakantiesfeertje. Tijdens een wandeling zijn we er koffie gaan drinken. Daarna een reservering voor een lunch op zondag gemaakt, zonder reservering gaat het niet lukken of moet je lang wachten. Expliciet vragen we een tafel op het terras. Er werkt een ober die ook in Nederland heeft gewerkt en een beetje Nederlands verstaat en Engels spreekt. Op de zondag kunnen we dankzij de sms die gestuurd was door Bondi café, aantonen dat we een reservering hebben, want ze wilden ons al afpoeieren. Daarna begon het genieten van lekker rustig buiten zitten en een lekkere lunch.

Gewoonlijk lopen we twee keer per dag een klein rondje, dat we het kerkhof rondje noemen, en zien we elke keer een mini-terrasje in een zijstraat.Dat zien we als we staan te wachten voor een stoplicht en om ons heen kijken. De zaak heet Citron en ze bieden ontbijt en lunch aan en bezitten een mini-terras. Uiteindelijk toch maar gevraagd of ze een glutenvrij gerecht hebben, en dat bleek het geval. Wel met een beetje lactose, maar dat moet dan maar. Er staan drie tafeltjes buiten, als het middelste tafeltje niet gebruikt wordt, dan kun je 1 meter afstand houden. Tja, helemaal perfect bestaat niet, maar met een licht windje, zagen wij geen probleem om daar te eten. Tenslotte zijn de cijfers voor Tokio erg laag (ja, ik weet dat dit niet alles zegt) en de meeste besmettingen hadden in het ziekenhuis plaatsgevonden. De koffie smaakt uitstekend en de quiche ook (heb ik van horen zeggen), de erwtensoep is heerlijk en niet zwaar, de gratin bevatte veel groenten.

Na wat nagedacht te hebben, wist ik nog meer terrassen. Onze avondwandeling even uitgebreid door naar Ginko-street te wandelen. Daar zitten drie restaurants met terrassen. Eentje viel af omdat ze niets glutenvrij kunnen serveren. Het volgende restaurant heet Kihachi en bij navraag kan de chef iets maken, maar krijg ik geen keus. Na een blik op de menukaart, leek mij dat geen probleem. We kregen instructies dat we een mondkapje moesten dragen. Ten tijde van de reservering hadden we geen mondkapje op, we waren alleen van plan een klein rondje te lopen en nergens naar binnen te gaan. Ineens wilde ik een kijkje gaan nemen of de restaurants aan Ginko-street open waren. Op zondag keurig met mondkapje op naar Kihachi, en kregen we een tafeltje aan de straat, ontzettend leuk met alle flanerende mensen en sportauto’s die soms meer dan 1 keer langs reden. Voor onze neus werd de tafel ontsmet. Daarna kregen we de menukaart, geen idee of die ook ontsmet wordt, geeft toch allemaal een idee van schijnveiligheid. Gewoon maar zorgen om niet met de handen richting mond en neus te gaan. Het eten was lekker en de porties erg klein en dat compenseren ze met brood. Maar ja, geen glutenvrij brood. Het dessert was erg lekker, vers fruit met sorbetijs, dat stond niet op de menukaart voor de lunch. Na de lunch het mondkapje op om af te gaan rekenen. Over het nut van dit alles gaan we het niet hebben. Vrolijk passen wij ons aan.