Mondkapjes; dragen om een ander niet te besmetten!

Het laatste woord over mondkapjes, zal nog niet gevallen zijn. Wat ik heel erg mooi vind aan de Aziatische cultuur, is dat ze mondkapjes dragen om een ander niet te besmetten. Hier kan ik in de media lezen dat diverse Aziatische landen het beter doen om het aantal besmettingen te beteugelen, dan Europese landen en Amerika. Er zijn meerdere oorzaken, niet zo knuffelig, geen handen schudden en het dragen van mondkapjes. Officieel is het hier verplicht, maar zoals eerder aangegeven, kunnen ze geen boete geven als je ze niet draagt. Meestal heb ik een mondkapje op, behalve ’s avonds, als we rustig in de buitenlucht wandelen. Helaas is het beteugelen van de besmettingen in Tokio op dit moment niet helemaal gelukt. Het uitgaansdistrict zorgt voor de nodige besmettingen, tja je kunt niet leuk gaan drinken met een mondkapje op, en ze testen op grote schaal het personeel in het uitgaansdistrict. Veel mensen hebben geen symptomen maar zijn wel besmet. De aantallen lopen snel op, vooral onder de twintigers en dertigers.

Mondkapjes waren lange tijd erg schaars, dus was het niet mogelijk om ze altijd geheel volgens de regels te dragen . Nu mondkapjes op steeds meer plaatsen verkrijgbaar zijn, ga ik proberen een voorraad aan te leggen voor de diverse situaties. Ook wil ik graag testen welke dat prettig zitten. Uniqlo schijnt prettige mondkapjes voor de zomer te verkopen, maar na het eerste weekend dat ze in de schappen lagen, waren ze direct uitverkocht. Ook stonden er hele lange rijen, dus ik wacht wel totdat de productie volop op gang is gekomen. Tijdens een wandeling in Harajuku zag ik leuke mondkapjes, heb er eerst eentje gekocht om te proberen. Dat mondkapje is van prettig materiaal om te dragen tijdens de hitte. Er kan ook iets ingedaan worden om als filter te dienen.

Tijdens een bezoek aan de winkel met kantoorartikelen, zag ik ook mondkapjes liggen. Er twee gekocht waar al liefhebbers voor zijn, dus inmiddels teruggegaan en eentje gekocht om zelf te proberen. Zaterdag stond er geen rij bij de Uniqlo, dus naar binnen op zoek naar de mondkapjes. Bij de kassa kun je ze kopen, er zitten 3 in 1 verpakking. Alleen maat S en L waren te koop, helaas geen M. Dan maar twee stuks van L gekocht. Het materiaal voelt heel erg prettig aan zodat ik nog wel een keer terug zal gaan omhoog een paar te kopen. Waarom die jacht? Voor de verschillende situaties wil ik graag een mondkapje hebben, er zijn momenten waarop ik niet bang ben besmet te worden, maar als buitenlander is het toch fijn om op te gaan in de massa door een kapje te dragen. Een mondkapje dat koel aanvoelt, is dan erg prettig in de tropische hitte, vooral als je een uur aan de wandel bent. Voor de meer serieuze situaties is het fijn dat als de elastiekjes rond de oren verstelbaar zijn. Ook vind ik het prettig dat ik niet elke dag 3 mondkapjes hoef weg te gooien, na 3 uur moet je ze weggooien of sneller als je veel hebt staan te praten. Nu kunnen ze net als de kleding gewoon in de wasmachine. De gedragen mondkapjes gaan in een afgesloten zak die ik in de hal heb liggen. Op het juiste moment haal ik ze met handschoenen uit de zak en stop ze bij de was. Ik was liever mijn handschoenen stuk dan mijn handen, die ontsmet ik vaak met desinfecterende gel.

Steunen; op zoek naar mogelijkheden

Afgelopen weekend was het zo ver, ik mocht mee om te helpen met het uitdelen van de onigiri die we vrijdag hadden gemaakt. Zaterdagochtend om half 6 was het verzamelen bij de kerk, om samen naar station Shibuya te gaan en de bakjes met onigiri uit te delen. In dit station mogen de daklozen in een bepaald deel overnachten, maar ze moeten om 6 uur weg zijn. Met de Hanzomon lijn zijn we naar Shibuya gegaan, en konden kwart voor 6 beginnen met het uitdelen. Dit was de laatste keer dat ze onigiri kregen omdat nu de zomerstop volgt. We hadden als een extraatje bananen erbij gedaan. Gedurende de zomermaanden krijgen ze droog eten, iets van biscuitjes. Niet iedereen kan dit gemakkelijk eten, omdat sommige mensen geen gebit meer hebben. Omdat ik hoorde dat ze wel eens iemand tekort komen om het eten daar te bezorgen, ben ik op zoek gegaan naar de leider van het onigiri maken. Zodoende kwam ik ook op de site van Second Harvest Japan www.2hj.org, een organisatie die zorgt dat diverse groepen van de samenleving elke dag te eten hebben. Niet alleen daklozen, maar ook schoolkinderen en ze beheren een voedselbank. Om deze groep te steunen heb ik weer een poging gewaagd om geld over te maken via de Japanse bank! Na de eerste mislukte poging kreeg ik een ingeving, eerst op de Engelse site kijken van de organisatie, daarna op de Japanse site en een foto genomen van de bankgegevens in het Japanse schrift. Toen was het zo voor elkaar! De organisatie staat nu in het adresboek zodat het erg gemakkelijk is om geld over te maken. Ook weet ik nu waar ik het voedsel kan doneren als wij bij vertrek uit Japan, rijst, bonen en dergelijke overhouden. Deze organisatie draagt zorg voor de kosten van het maken van de onigiri. Ook houden de leden van de Union kerkgemeenschap twee bazaars per jaar om geld op te halen, maar de eerste is al niet door gegaan.

Tegenwoordig gaan we bijna elke lunchpauze op een vaste plek koffie drinken en een keer per week lunchen. De zaak heet Citron, en de chef spreekt Frans. Gelukkig heeft hij wel een paar glutenvrije opties, maar helaas niet voor het dessert. De citroentaarten zien er heerlijk uit. Inmiddels weet hij al wat we drinken, dus als ik zeg dat we alleen komen drinken, hoef ik niets meer te bestellen. Betalen en dan buiten gaan zitten. Het is nog rustig omdat veel kantoren met een rotatie schema werken. Ook hadden we een gesprek over de soort slavernij waar wij mee te maken hebben. De eigenaar is een Fransman die deze zomer graag naar Frankrijk wil, hij heeft hier een verblijfsvergunning. Ook hij komt op dit moment Japan niet meer in als hij op bezoek in Europa gaat. Nu Europa de regels heeft versoepelt, blijven we hopen dat Japan ook zal volgen. Voorlopig is de lijst alleen mar langer geworden met nationaliteiten die hier op dit moment niet welkom zijn.

Een van de verrassende ontdekkingen vorige week, was een klein restaurant dat Mexicaans eten serveert. Er zijn niet veel zitplaatsen, maar we konden prima op afstand van de andere gasten zitten. Ook was voor ventilatie gezorgd door de deur open te zetten. Dit restaurant bestaat 7 jaar. Het zit in een achterafstraatje in Harajuku en de naam is Chiles Mexican Grill.

Winkelen, een nieuwe beleving.

Al enige weken zat ik met smart te wachten op het opheffen van de noodtoestand in Tokio, omdat ik hoopte dat bepaalde winkels hun deuren weer zouden openen. Helaas ging dat niet zo snel. Pas na 1 juni kwam alles rustig op gang. Als eerste brachten wij een bezoek aan de Dyson winkel. Omdat we besloten hebben de airco uit te laten, is enige ventilatie wel gewenst in de slaapkamer. Een open raam alleen, is niet genoeg om niet weg te drijven uit de slaapkamer als de temperaturen hoog oplopen. Na een bezoek aan de supermarkt liep ik elke dag even door om te kijken of de winkel al open was. Op een gegeven moment was dat het geval en zaten er mensen te wachten. Er zijn rijen genoeg hier, dan maar een aantal dagen wachten. Op een zaterdagochtend om 11 uur kunnen we zo binnenlopen, dat wil zeggen, met mondkapje op (check) en dan wachten totdat de temperatuur gemeten is. Vervolgens moeten we aangeven voor welk product we komen en de lijnen op de vloer volgen. Ook staan er om de meter voetstappen zodat je weet waar je moet staan. Dankzij het internet was het voorwerk verricht en de keus snel gemaakt. Dan mag je nog kiezen om het artikel direct mee te nemen of te laten bezorgen. Het werd keurig verpakt, met een handgreep, zodat de grote doos goed te dragen was. We wonen gelukkig ook niet ver van de winkel, want het apparaat bleek toch gaande weg de wandeling steeds zwaarder te worden.

Het tweede artikel op het boodschappenlijstje waren hardloopschoenen van Nike. Wat duurde het lang voordat die winkel geopend was, en er stonden gigantische rijen. Dan maar eens een kijkje gaan nemen op maandagochtend. Geen rij, alleen moet je inchecken met Line (de Japanse Whatsapp) en die heb ik niet. Kreeg ik een briefje mee en kon toch naar binnen. Ze houden het aantal bezoekers bij. Er staat ook iemand bij de uitgang. Ook hier is het met mondkapje naar binnen, en dan de handen ontsmetten. Ze meten niet de temperatuur. De tweede persoon die mij kwam helpen sprak prima Engels en kon ook goed advies geven. Tot nu toe geheel tevreden over de schoenen en die zijn gewoon voor de dagelijkse wandelingen om zeker de tienduizend stappen te halen, meestal wel meer.

Als derde had ik een uitje naar de nieuwe Ikea winkel in Harajuku gepland. Daar staat elke dag een rij. Dus uiteindelijk ook maar in de rij. Je moet eerst naar boven, dat heet hier de tweede verdieping, om een nummertje te trekken. Op het apparaat vul je het aantal bezoekers in en eventueel een telefoonnummer of e-mailadres. Als je dit invult krijg je bericht als je aan de beurt bent, ook krijg je een bonnetje met een nummer. De ingang is beneden, en ben in de rij gaan staan. Vrij snel werd duidelijk hoe het systeem werkt, elke keer mogen 50 mensen naar binnen. Het nummer dat omhoog gehouden wordt, geeft de bovengrens aan. Gelukkig viel het wachten mee. In deze Ikea blijken ze niet het glutenvrije knäckebröd te hebben, dat ik eerder wel in een grote Ikea in Japan had gekocht. Dus de Ikea blijft op het lijstje staan, maar dat wordt dan weer ruim een uur reizen. Ook het menu is aangepast in deze Ikea, eigenlijk ook wel logisch, want deze Ikea is een stadswinkel, en het lijkt erop dat ze een goede snelle doorstroming van het aantal klanten willen. De eerste keer werd ook hier de temperatuur gemeten, je moet een mondkapje op hebben en bij binnenkomst de handen ontsmetten. Als je geen mondkapje bij je hebt, dan wordt er eentje verstrekt. Dit is het nieuwe winkelen hier, met mondkapje op naar binnen, net zoals met mondkapje op afrekenen in een restaurant.