Shibuya; een bijna leeg kruispunt

Op mijn lijstje staat nog een bezoek aan het beroemde kruispunt van Shibuya om te zien hoe druk het daar is in deze periode. Op zaterdagochtend werd ik niet teleurgesteld, het was er heerlijk rustig. Meer mensen stonden foto’s te maken, het is bijzonder om dit kruispunt zo leeg te zien. Ook bij het standbeeld van Hachiko stond niemand. Eindelijk was het mogelijk om alle gebouwen eens goed te bekijken. De volgende keer ben ik ook in staat om er vanaf huis naar toe te lopen, zonder weer een toeristische route te nemen.

Zaterdagmiddag de vaste wandeling richting het Yoyogi park genomen, op de vaste route was het behoorlijk druk, misschien omdat de zon uitbundig scheen, en de meeste mensen in Japan wel klein behuisd zijn. Tot onze verbazing bleek het park weer open! Er waren behoorlijk wat mensen in het park, maar zover we konden zien wel op 2 meter afstand van elkaar. Dat maakt het wandelen in de ochtend weer een stuk aangenamer. In het park zitten veel kraaien, waar je in Nederland op sommige plaatsen veel duiven ziet, zijn het hier de kraaien. De boom voor het appartement wordt binnenkort flink gesnoeid zodat de kraaien er geen nest kunnen bouwen.

Het doen van de boodschappen op maandagochtend leverde weer een stuk verbazing op. Ik had vorige week al rijen gezien, dus was er op tijd. Bleek dat de supermarkt nu een half uur later opengaat, dus uiteindelijk 40 minuten in de rij gestaan. De afstand was 1 meter, tot zover gaat alles prima. Vervolgens ging de winkel open, en de mensen achter mij, volgden zonder afstand te houden, je moest een winkelwagentje pakken, vergeet het maar, ze stoven mij voorbij. Ik was nummer 1, dus er klopte iets niet. Maar ja, het personeel stond buiten alles uit te leggen en beneden geen toezicht meer. Enfin, in 13 minuten had ik mijn boodschappen gedaan en afgerekend.

Elke dag hoor ik een geluidswagen langskomen, maar heb geen idee wat er gezegd wordt, kan het wel raden. Dat laatste blijkt correct, met de schuifdeur open kon ik de boodschap die ook in het Engels wordt gezegd, verstaan. “Blijf thuis, ga alleen voor noodzakelijke boodschappen naar buiten”. Inmiddels lijkt het erop dat de maatregelen hier effect hebben, zeker in Tokio, want het aantal besmettingen daalt nu erg hard. Wie weet dat het leven in juni weer wat normaler kan worden.

Cadeau van de overheid

Na het eerste bericht dat elk huishouden twee mondkapjes krijgt, was ik erg benieuwd wanneer die in de bus zouden vallen. Maandagavond was het zo ver, de mondkapjes met instructies lagen in de brievenbus. Ik werd er helemaal blij van! Het zijn katoenen mondkapjes met 5 dubbele lagen katoen. Je spuit vloeistof er niet gemakkelijk doorheen, ja dat heb ik getest! Ook vind ik stof prettiger dragen dan een beschermend mondkapje. Uiteraard is het belangrijk om te weten waar je wel en waar je niet met de handen aan mag zitten. Het is prettig dat je dit mondkapje kunt wassen en dus vaker gebruiken. En ja, twee mondkapjes dat is niet genoeg, dan maar vaak wassen en hopen dat ze op tijd droog zijn. Wat ik ook goed vind van deze acties, is dat de schoolkinderen ook een mondkapje gaan krijgen en dat wordt op school uitgereikt. Als je een mondkapje op hebt, zit je ook niet meer aan je gezicht. Dat lijkt mij een pluspunt, begrijp ook niet zo goed wat de overheid in Nederland tegen huisvlijt heeft. Je kunt prima mondkapjes voor dagelijks gebruik maken, als je leest hoe je ze redelijk beschermend kunt maken, wat goed genoeg is voor de 1,5 meter samenleving.

De anderhalve meter samenleving is een grote uitdaging in de supermarkt met de smalle gangpaden. Die 1,5 meter is haast niet te doen, je draait een ander pad in, en daar blokkeert iemand onbedoeld de weg. Dan is het erg prettig om een mondkapje te dragen. De mensen zijn beleefd, iedereen in de supermarkt probeert de ander niet tot last te zijn, nu dat hamster gedrag voorbij is.

In dit dichtbevolkte stukje van de wereld gaat men heel erg goed met de schaarse ruimte om. Regelmatig kijk ik vol verbazing hoe eigenaren hun auto’s hebben geparkeerd. Dat is echt op de millimeter parkeren. Een bekend voorbeeld is een garage met lift, daarbij worden de auto’s gerouleerd.

Pasen bestaat niet

Pasen is geen onderdeel van de cultuur hier, dus is Tweede Paasdag ook een gewone werkdag. Ons ochtendritueel startte weer met de wandeling. Het regende en dat heeft een zeer groot voordeel, wij kwamen geen sporters tegen, sowieso waren er bijna geen mensen op straat. Inmiddels zijn er meer winkels helemaal leeggehaald op Omotesando, 12 geheel en eentje alleen half. Bij sommige zaken is het niet te zien omdat er een soort rolgordijn naar beneden is gelaten.

Tweede Paasdag op de weg terug naar huis, splitsten onze wegen, de een ging naar huis en de ander naar de supermarkt die 24 uur open is. Daar was het ook super rustig. Alleen moesten de schappen nog wel bijgevuld worden, het is duidelijk beter om een andere ochtend te kiezen. Hier geen ouderen uurtje, gewoon lekker om half zeven boodschappen doen. In deze supermarkt verpakken ze breekbare spullen ook op een prachtige manier, net of je een cadeau krijgt. In het extra inpakken zijn ze in Japan toch erg goed. Bij diepvries producten komt er ook nog een klein koelelement bij, en dan gaat het product nog in een (extra) plastic zakje dat dichtgeplakt wordt. Als we hier vertrekken heb ik erg veel kleine coldpacks in de voorraad.

Om te voorkomen dat producten zoals meel, noten en gedroogde vruchten vochtig worden, stoppen ze in die zakken ook nog zakjes met silica. Het is altijd even opletten bij het kokkerellen, niet gedachtenloos iets in een pan gooien, en dan bijvoorbeeld met de staafmixer erin, voor je het weet kun je bijvoorbeeld de soep weggooien.

En inmiddels heeft ook de overheid hier zo vaak gezegd dat je thuis moet blijven, dat we nu met zonnig weer, nauwelijks mensen tegenkomen op de ochtendwandeling. Ook overdag is het een stuk rustiger op straat.

Inmiddels zijn in diverse supermarkten plastic schermen opgehangen, niet van plexiglas, maar meer stevig bouwplastic, voor de kassa. En bij Ville Marche zijn ook gele strepen op de grond geplakt om aan te geven hoeveel afstand je moet houden tot de voorganger. Dat is beslist geen anderhalve meter, maar met alle mondkapjes op, vind ik het prima zo. Je hoort hier ook niemand hoesten en niezen, dus ja dan is het botte pech, mocht ik toch iets oplopen. Ik maak mij geen zorgen, blijf voorzichtig zoals ik dit nu al ruim 6 weken ben. Verder maken we van de nood een deugd, het project wegwerken achterstand fotoalbums is er met eentje uitgebreid, de teller staat nu op acht. Een leuke uitdaging om de nodige albums af te krijgen.

Nieuwe hobby; mondkapjes tellen

Als wij buiten wandelen, zijn we meestal iets aan het tellen. Tegenwoordig is dat het aantal mensen dat wel en geen mondkapje dragen. Want niet iedereen draagt een mondkapje, het is ook niet verplicht. Van oudsher dragen mensen hier een mondkapje als ze verkouden zijn zodat ze de ander niet besmetten. Nu er maatregelen zijn ingevoerd, vroegen wij ons af of iedereen een mondkapje zou gaan dragen, aangezien de regering er ook twee per huishouden gaat verstrekken, die er overigens nog niet zijn. Een hele voorzichtige conclusie luidt, dat mensen die sporten, zoals hardlopen en wielrennen, meestal geen mondkapje dragen. Het ademhalen door een mondkapje gaat namelijk een stuk zwaarder. Tijdens de ochtendwandeling komen we een behoorlijk aantal sporters tegen, dus zijn de niet-dragers in de meerderheid. Een wandeling na het eten liet zien dat de meerderheid een mondkapje draagt. De Japanse regering kan geen sancties opleggen omdat de. wet dit verbiedt, daarom zijn alle maatregelen min of meer op basis van vrijwilligheid. Toch geven de meeste mensen hier wel gehoor aan.

Als ik boodschappen ga doen, draagt 80% van de mensen op dit moment een mondkapje. Dan zijn er ook nog de halfslachtige dragers. Die hebben een mondkapje om hun nek hangen, en zodra ze een winkel binnenstappen, zetten ze het mondkapje op.

Inmiddels wandel ik ook met mondkapje op straat. In het NRC stond wel erg leuk beschreven dat de Japanners afstand houden, nou ik weet niet waar die journalist woont, maar dat is niet mijn ervaring. In de supermarkt nog steeds niet, op straat is de situatie meestal een beetje beter, maar zeker geen 1,5 meter. Voorlopig is de noodtoestand uitgeroepen tot en met 6 mei, dus tot die tijd wandel ik met een mondkapje, of andere bedekking voor mijn mond. En ja, het ademt zwaar en zal echt niet mijn hobby worden. Een stoffen mondbedekking zit wel een stuk prettiger dan de echte mondkapjes van 3M. We hadden nog een kleine voorraad uit de SARS-periode. Zodra het leven hier weer genormaliseerd is, ga ik voor een toekomstige uitbraak een aantal wasbare mondkapjes inslaan. Normaal gesproken zijn die hier verkrijgbaar, maar op dit moment wil ik niet naar die winkel toe.

Binnenkort kan ik nog iets anders gaan tellen, het aantal winkels dat leeg komt te staan op Omotesando. Vanochtend waren een aantal etalages leeg. Bij de eerste winkel denk ik nog, dat is bijzonder, maar bij nummer drie kan het geen toeval meer zijn. Al beter kijkend zie ik dat de hele winkel leeggehaald is. Geen idee of dit tijdelijk is of dat het de ondergang van die winkel is.

Rustige zondag in Tokio

Wederom was er een beroep op de inwoners van Tokio gedaan om binnen te blijven in het weekend. De bedoeling is dat je alleen voor het hoogst noodzakelijke naar buiten gaat zoals een bezoek aan de supermarkt, apotheek en dokter. Het vorige weekend zijn wij ook 100% binnen gebleven, dat was vrij gemakkelijk want het sneeuwde ook! Deze keer wilden we toch een frisse neus halen en eens kijken of het daadwerkelijk rustiger is geworden. Op zondagmiddag maakten we een wandeling over Omotesando en viel het ons op dat het bijzonder rustig was. Er liepen meer wandelaars, en een enkeling die duidelijk boodschappen had gedaan. De luxe winkels waren allemaal gesloten. Op de deur van het sushi restaurant zat een brief dat ze tot en met 10 april gesloten zijn. Diverse koffiezaken en restaurants waren wel geopend, geen idee hoe het met de klandizie gesteld is. Het Yoyogi park is nog steeds gesloten en ik verwacht dat dit nog wel even zo zal blijven.

Inmiddels staan er ook filmpjes bij NHK online over social distancing en hoe men zich behoort te gedragen. In Tokio loopt het aantal besmettingen nog steeds op, een record van 143 op zondag. De route van de besmetting is niet duidelijk. Op dinsdagavond 19.00 uur gaat de minister-president de noodsituatie uitroepen en uitleggen welke maatregelen er zullen komen. In de krant wordt gespeculeerd dat het niet tot een volledige lockdown zal komen, dus ik verwacht meer in de richting van de Nederlandse maatregelen, met als aanvulling het dragen van een mondkapje. We zullen zien.

Hoe komen wij de dag door, ik denk dat dit niet anders is dan voor veel andere mensen die in een dergelijke situatie zitten. Wat meer lezen dan anders, en meer beeldbellen. Zelf ben ik begonnen om een fotoboek te maken en het bestellen is inmiddels ook nog gelukt. De pc had ik al lang niet opgeschoond, er staan ook nog erg veel foto’s op waar niets meer mee gedaan zal worden. Nu is de tijd aangebroken om nog eens kritisch te kijken en op te ruimen. Door de week is het voor mijn echtgenoot nog steeds thuiswerken geblazen.

Nu we niet meer twee keer in de week uit eten gaan, besteed ik meer tijd aan koken en bakken. Zaterdagochtend is een heel erg geschikt moment om brood(jes) te bakken. Het bakken van muffins gaat een stuk sneller.

Na zonsondergang binnen blijven

Volgens de overheid hebben de inwoners van Tokio zich keurig gehouden aan de aanbeveling om binnen te blijven gedurende het weekend. De aanbeveling blijft om alleen voor de noodzakelijke zaken de deur uit te gaan. Maandag kwam er een dringende aanbeveling bij om na zonsondergang binnen te blijven en zeker geen bars en restaurants te bezoeken. Een groot deel van de besmettingen in Tokio was blijkbaar te herleiden tot het bezoeken van een bar.

In het weekend zijn wij keurig twee dagen binnen gebleven. Maandagochtend toch weer de wandeling hervat, zolang dit toegestaan is en het rustig op straat is. Met eigen ogen konden we aanschouwen dat Yoyogi park inderdaad afgesloten is. Dat is wel jammer, want in de vroege ochtend waren er altijd maar een paar hardlopers en wandelaars. Nu maar aan de buitenzijde een wandeling gemaakt en hopen dat het park weer opengaat nadat de bomen uitgebloeid zijn.

Op dinsdag is het tijd een een bezoek aan de supermarkt te brengen. De route voert langs rijen met kersenbloesem bomen, toch nog even genieten. Wat mij opvalt is, zijn de schoolgaande kinderen. Het lijkt erop dat de scholen toch niet geheel gesloten zijn. Wel is het bij de Starbucks die op de route ligt, bijna uitgestorven. Op een doordeweekse dag is het rond 9 uur ontzettend druk bij deze Starbucks en wachten de mensen zelfs buiten. Dit houdt een groot deel van de ochtend aan. In de supermarkt Ville Marche is het lekker rustig, en zien de meeste schappen er uit alsof er niets aan de hand is. Van keuzestress is geen sprake op de groenten afdeling, het assortiment is zeer beperkt. De twee lege schappen zijn van de kleinere verpakkingen met rijst en toiletpapier, maar dit levert geen probleem op.

Terug in het complex hoorde ik dat er in de buitenwijken van Tokio genoeg toiletpapier te koop is, Toch lief dat iemand zich bezorgd maakt of ik wel genoeg toiletpapier heb, zelf vind ik voedsel toch net iets belangrijker.

Het weekend binnen blijven

Het laatste advies dat de overheid van Tokio heeft gegeven, is om dit weekend binnen te blijven. De weersverwachting is regen, dus men hoopt dat dit zal bijdragen aan het opvolgen van het advies door de bewoners van Tokio en omstreken.Al eerder is het verzoek naar de regio uitgegaan om niet naar Tokio te reizen. Het hoogtepunt van de bloei van de kersenbloesem in Tokio wordt dit weekend verwacht en dat zorgt traditioneel voor een topdrukte. Ook kregen we via social media te horen dat Yoyogi park en Ueno park gedeeltelijk worden afgezet. Wij hebben besloten om de ochtendwandeling op zaterdag en zondag te laten zitten, en hopen deze op maandagochtend weer te hervatten.

Ondanks het feit dat de laatste dagen het aantal besmette personen flink oploopt, leek het gewone leven gewoon door te gaan. Het bezoek donderdagavond aan de supermarkt Ville Marche, leverde de nodige lege schappen ook, ook bij de groenten en het fruit, dus daaruit blijkt dat de bewoners van Tokio zich toch wel zorgen maken. Voor de zekerheid de laatste boontjes gekocht voor de volgende dag om daar een maaltijd van te knutselen. Blijkbaar was men toch aan het hamsteren geslagen. Vrijdagochtend bij dezelfde supermarkt zijn de medewerkers druk aan het bevoorraden, dus om half 9 de winkel te bezoeken, is eigenlijk te vroeg. Het is wel lekker rustig, maar de keus is zeer beperkt, alleen datgene wat in de schappen wordt gelegd. Gelukkig ben ik niet voor 1 gat te vangen en ga na half tien naar de andere supermarkt, daar is het ongekend druk, zelfs drukker dan op een zaterdag rond lunchtijd. De boodschappenkarretjes zijn afgeladen. Aangezien het zo druk is, neem ik genoeg mee om de komende dagen niet naar de supermarkt te hoeven gaan. Dit is geen pretje, anderhalve meter afstand houden is onmogelijk en gebeurt alleen bij de kassa zelf, omdat een medewerker daarop toeziet. Later het nieuws gevolgd op de Japanse publieke omroep. De mensen zijn hier bezorgd dat er strengere maatregelen komen en hebben daarom flink ingeslagen. Nogmaals volgde een oproep om alleen in het weekend naar buiten te gaan voor het hoogst noodzakelijke. Nu blijft het afwachten of hier massaal gehoor aan wordt gegeven of dat er strengere maatregelen komen. Inmiddels heeft de regering wel een plan klaar.

Een andere maatregel is dat mijn echtgenoot nu drie weken moet thuiswerken, dit geldt voor het hele kantoor, ook voor het Japanse bedrijf.

Om te kunnen lopen, want ik wil wel proberen om de 10000 stappen per dag te halen, heb ik een parcours in huis uitgezet dat ik een paar keer per dag kan lopen. Ook doe ik aan QiGong Flow, dankzij de filmpjes die Diane op YouTube plaatst (Thuisreis QiGong Flow), elke dag plaatst ze een kort of wat langer filmpje met oefeningen, en dat 100 dagen lang.

Wandeling door de stad

Tot mijn grote geluk zijn de Olympische Spelen uitgesteld tot een nog nader te bepalen moment. Waarom ben ik blij? Misschien komt er nu eindelijk duidelijkheid over de stand van zaken met betrekking tot de corona besmettingen. Tot nu toe leek hier niets aan de hand te zijn, maart inmiddels volg ik het nieuws op NHK en nemen de aantallen gestaag toe. De gouverneur van Tokio heeft opgeroepen om in het weekend alleen voor de noodzakelijke zaken naar buiten te gaan. Bepaalde warenhuizen gaan nu bedenken wat ze gaan doen. Ook zijn er restaurants die de openingstijden gaan aanpassen, van een restaurant weet ik dat het inmiddels gesloten is. Gisteren werd aangegeven dat het mogelijk is dat er een lockdown in de grote steden komt. Met dit allemaal in het achterhoofd, en het feit dat ik geen gebruik wil maken van de metro en de taxi, besloot ik om naar Takashimaya in Shinjuku te wandelen. In de kelder hebben ze een grote supermarkt waar ik bepaalde zaken voor het ontbijt kan kopen, die hier niet of nauwelijks te verkrijgen zijn. Van onze woning tot Takashimaya is ongeveer 45 minuten lopen. Via rustige straten kon ik het grootste deel van de route afleggen, de drukkere weg voor het laatste deel was niet te vermijden. Takashimaya was nog niet geopend, eerder stond op de website dat ze om 10.30 uur open zouden gaan, inmiddels is het om 11 uur. Gelukkig stond er geen hele rij. Wel stond er aan de overkant van de weg een hele lange rij voor een koffiezaak.

Tijdens het afrekenen kwam de mededeling dat de supermarkt in verband met de aanbevelingen van de overheid, morgen pas om 12.00 uur open gaat. Het was ontzettend druk, veel drukker dan ik gewend ben, en een aantal klanten waren duidelijk aan het hamsteren. In plaats van de openingstijden te verruimen, worden de openingstijden korter, zodat mijn inziens meer mensen in kortere tijd aanwezig zullen zijn. Niet echt hoopgevend.

Onderweg kwam ik langs de OK supermarkt, en daar stond al een hele rij wachtenden buiten, zeker niet met voldoende afstand. Zag dit bij het passeren van deze zijstraat. Denk dat het nog even boodschappen doen wordt vandaag en morgen, om ’s avonds en in het weekend zoveel mogelijk binnen te blijven.

Vast in Tokio

Vandaag ben ik een week terug in Tokio. De musea zijn gesloten, maar de restaurants nog steeds open. Als wij boodschappen gaan doen, zien we op sommige plaatsen nog steeds lange rijen waarbij de mensen dicht op elkaar staan. Er lijkt hier weinig aan de hand. Als je dan de berichten in de Nederlandse media leest, is het nauwelijks te geloven dat Japan volledig afwijkt. Dus volgen wij de RIVM richtlijnen van Nederland. Het is even zoeken wat de beste tijden zijn om de straat op te gaan, want anders kun je de 1,5 meter ruimte wel vergeten! Enige tijd na het diner, lopen we een rondje kerkhof, zoals we dat noemen. Dat is een blokje om van ongeveer 20 minuten.

In het weekend kwam de richtlijn dat mijn echtgenoot thuis moet werken als een huisgenoot, of hijzelf, internationaal heeft gereisd. Dat geldt voor 14 dagen waarbij twee maal daags de temperatuur gemeten dient te worden. Dus sinds maandag werkt hij thuis. De dag starten we met een wandeling van een uur, na het ontbijt. Om enig idee te geven, het ontbijt is rond vijf uur en half zes lopen we de deur uit richting Yoyogi Park, heerlijk om een verlaten Omotesando te zien, die we voor het grootste deel aflopen. In het park lopen dan nog niet veel mensen, de hardlopers komen na zes uur. Een bezoek aan de supermarkt volgt of rond acht uur, dat is naar Ville Marche, of later indien Kinokunuya wordt bezocht. Die gaat helaas pas om half tien open. Er staat maar 1 supermarkt per dag op het programma. Alles doe ik te voet, dus de voorraad moet rustig opgebouwd worden.

Het maken van de onigiri gaat gewoon door, maar de internationale vrouwen club, waar ik me voor heb aangemeld, daar gaan de activiteiten in maart en april niet door. Er is geen eenduidige lijn te bespeuren of het moet zijn dat zaken die met de VS te maken hebben, hun deuren sluiten. De Apple Store is namelijk gesloten sinds het weekend. In de nacht van vrijdag 20 maart op zaterdag 21 maart, is de grens gesloten voor mensen uit de diverse landen, waaronder een groot deel van Europa. De KLM vliegt voorlopig ook niet meer op Tokio. Het lijkt erop dat we hier vast zitten. Met het kersenbloesem seizoen, is dat geen straf. In de ochtend geen drommen mensen bij de bomen, die allemaal selfies willen maken, en kunnen we ongestoord van de bloemenpracht genieten.

Snow Monkey Park

Het bezoek aan dit park stond op het verlanglijstje van mijn gast, die hier in februari was. Dus uitzoeken hoe we daar konden komen. Met google maps kom je een heel eind. Met de Shinkansen naar Nagano, daar moesten we een lokale trein naar Yudanaka nemen. Na wat rondgevraagd te hebben op het station van Nagano, vonden we eindelijk de plaats waar we het treinkaartje konden kopen. De automaat was in het Japans, maar een zeer behulpzame medewerker deed een deurtje tussen de automaten open en tikte het juiste aantal en de bestemming in. Het afrekenen bleef over. En nee, het perron was nog niet toegankelijk. Dan weer teruglopen naar de centrale hal, wat roltrappen op, lopen en weer roltrap, was er een plaats waar we thee konden drinken. We hadden ruim een uur te overbruggen. De weg terug ging beduidend sneller, en dezelfde medewerker liet ons het perron betreden. Het was nog behoorlijk druk in de trein. In Yudanaka maar eerst de rolkoffertjes naar ons traditionele hotel, Ryokan, gebracht. Gelukkig wezen behulpzame bewoners ons de weg, anders waren we de verkeerde kant opgelopen. Het was te vroeg om in te checken, maar dat maakte niet uit. Via een steile wandeling weer richting station om iets te eten. Op het plein was nog een restaurant open, de rest van het dorp zag er gesloten uit. Het kopen van een buskaartje bleek eenvoudig, helder krijgen wanneer de laatste bus terug ging, kostte iets meer moeite. De bus naar het park, stopte geheel niet in de buurt van het park, het bleek nog 2 kilometer bergopwaarts te zijn. Blij met het geschikte schoeisel, liepen we onder een stralende zon naar boven. Daar was het pad behoorlijk modderig door de gesmolten sneeuw.

Het park blijkt een afgezet deel van een natuurgebied te zijn voor de mensen, de apen hebben de rest van de natuur ter beschikking. In de winter komen ze naar het warme water (onsen) om te spelen, en om voedsel te krijgen. De apen trekken zich niets van de mensen aan. Het is ook ten strengste verboden om etenswaren mee naar binnen te nemen en de apen aan te raken. Er staat genoeg personeel om iedereen in de gaten te houden. Die middag waren veel apen lekker aan het spelen.

De volgende ochtend zijn we terug gegaan om te kijken naar het voederen. Deze keer bracht iemand van het hotel ons wat meer bergopwaarts, zodat een deel van de wandeling ons bespaard bleef. De zon liet zich nauwelijks zien. Het voedsel, granen, waren rondo het warme bad gelegd, en daar zaten de apen rustig te eten. Regelmatig staarden ze naar de bezoekers. Nu werd er beduidend minder gespeeld, wel waren er ontzettend veel apen aanwezig en gelukkig nog niet zoveel mensen. Het werd drukker toen wij terugliepen. We probeerden nu al de mensen op gepaste afstand te passeren.