Workshop Lemon pie

Het is ontzettend leuk om weer eens een workshop bij te wonen. Heel lang heb ik geaarzeld of ik me op zou geven want het is ongeveer even lang reizen als de duur van de workshop. Vanuit Tokio moest ik naar Tsukuba reizen, eerst met de Chiyoda lijn en dan overstappen op de Tsukuba Express. In de exprestrein naar Tsukuba viel het me op dat niet iedereen een mondkapje op had. Dat zie je in Tokio niet, daar heeft iedereen een mondkapje in de metro of trein op. Het was leuk om weer eens een andere route en klein stukje van Japan te zien. De metro en de trein waren erg rustig, niemand hoefde te staan. In Tsukuba werd ik, en de drie andere deelnemers, opgehaald door Anne, de workshopleider om naar Oda te gaan. Al met al waren we met vier deelnemers aan de workshop, het maken van een glutenvrije Amerikaanse lemon pie. Allemaal droegen we keurig onze mondkapjes.

De ontmoetingsplaats en in de verte een foodtruck.

Onderweg naar Oda vertelde Anne dat ze al 16 jaar in Japan woont en dat ze uit de VS komt en architect is. Omdat het op sommige plaatsen best moeilijk is om glutenvrij brood en gebak te krijgen, besloot ze om zich te gaan toeleggen op het maken van producten die gemakkelijk ingevroren door heel Japan te versturen zijn. In april opende de bakkerij, die gevestigd is in een gemeenschapshuis, haar deuren. In het weekend kun je er iets drinken en taart of een ander gebak eten. Door covid-19 kon ze zich alleen toeleggen op het maken en versturen van de orders. Haar eerste workshop hield ze op maandag 13 juli. Stap voor stap werd alles uitgelegd en gingen we aan de slag. Toch leuk om bepaalde tips te horen die in de meeste bakboeken niet vermeld staan, zodat iets toch fout kan gaan tijdens het bakproces, terwijl ik denk het recept te hebben gevolgd. Een van de hilarische momenten was het scheiden van eiwit en eigeel voor de merengue op de top van de taart. Dat ging uiteraard mis. Maar alles wordt nog gebruikt, geen eten wordt weggegooid. Alle deegrestjes zijn verwerkt tot koekjes. De taart werd zeer zorgvuldig ingepakt om mee naar huis te kunnen nemen. De volgende dag lekker een stukje bij de koffie, voor ons is de taart te zoet. De smaak is prima, maar wij zijn niet meer gewend om (veel) suiker te eten. Nu rustig op zoek naar een ander recept voor de vulling. Het recept voor de bodem is uitstekend, geen behoefte om daar iets aan te veranderen. Smaakt net zoals de bodem met gluten, dit even ter vermelding voor de persoon die de gluten mist als hij een baksel zonder gluten krijgt!

Het dorpje Oda ligt aan de voet van de heuvels en in het weekend schijnen de nodige wandelaars uit Tokio te worden aangevoerd met busjes. Je kunt de berg in 40 minuten naar de top lopen in een gewoon wandeltempo. Vroeger schijnt er een kasteel in het dorp te hebben gestaan. De dorpelingen praten er nog over en de plaats is aangegeven. Voor iedereen die ooit in de buurt komt: mikagegf.com

Steunen; op zoek naar mogelijkheden

Afgelopen weekend was het zo ver, ik mocht mee om te helpen met het uitdelen van de onigiri die we vrijdag hadden gemaakt. Zaterdagochtend om half 6 was het verzamelen bij de kerk, om samen naar station Shibuya te gaan en de bakjes met onigiri uit te delen. In dit station mogen de daklozen in een bepaald deel overnachten, maar ze moeten om 6 uur weg zijn. Met de Hanzomon lijn zijn we naar Shibuya gegaan, en konden kwart voor 6 beginnen met het uitdelen. Dit was de laatste keer dat ze onigiri kregen omdat nu de zomerstop volgt. We hadden als een extraatje bananen erbij gedaan. Gedurende de zomermaanden krijgen ze droog eten, iets van biscuitjes. Niet iedereen kan dit gemakkelijk eten, omdat sommige mensen geen gebit meer hebben. Omdat ik hoorde dat ze wel eens iemand tekort komen om het eten daar te bezorgen, ben ik op zoek gegaan naar de leider van het onigiri maken. Zodoende kwam ik ook op de site van Second Harvest Japan www.2hj.org, een organisatie die zorgt dat diverse groepen van de samenleving elke dag te eten hebben. Niet alleen daklozen, maar ook schoolkinderen en ze beheren een voedselbank. Om deze groep te steunen heb ik weer een poging gewaagd om geld over te maken via de Japanse bank! Na de eerste mislukte poging kreeg ik een ingeving, eerst op de Engelse site kijken van de organisatie, daarna op de Japanse site en een foto genomen van de bankgegevens in het Japanse schrift. Toen was het zo voor elkaar! De organisatie staat nu in het adresboek zodat het erg gemakkelijk is om geld over te maken. Ook weet ik nu waar ik het voedsel kan doneren als wij bij vertrek uit Japan, rijst, bonen en dergelijke overhouden. Deze organisatie draagt zorg voor de kosten van het maken van de onigiri. Ook houden de leden van de Union kerkgemeenschap twee bazaars per jaar om geld op te halen, maar de eerste is al niet door gegaan.

Tegenwoordig gaan we bijna elke lunchpauze op een vaste plek koffie drinken en een keer per week lunchen. De zaak heet Citron, en de chef spreekt Frans. Gelukkig heeft hij wel een paar glutenvrije opties, maar helaas niet voor het dessert. De citroentaarten zien er heerlijk uit. Inmiddels weet hij al wat we drinken, dus als ik zeg dat we alleen komen drinken, hoef ik niets meer te bestellen. Betalen en dan buiten gaan zitten. Het is nog rustig omdat veel kantoren met een rotatie schema werken. Ook hadden we een gesprek over de soort slavernij waar wij mee te maken hebben. De eigenaar is een Fransman die deze zomer graag naar Frankrijk wil, hij heeft hier een verblijfsvergunning. Ook hij komt op dit moment Japan niet meer in als hij op bezoek in Europa gaat. Nu Europa de regels heeft versoepelt, blijven we hopen dat Japan ook zal volgen. Voorlopig is de lijst alleen mar langer geworden met nationaliteiten die hier op dit moment niet welkom zijn.

Een van de verrassende ontdekkingen vorige week, was een klein restaurant dat Mexicaans eten serveert. Er zijn niet veel zitplaatsen, maar we konden prima op afstand van de andere gasten zitten. Ook was voor ventilatie gezorgd door de deur open te zetten. Dit restaurant bestaat 7 jaar. Het zit in een achterafstraatje in Harajuku en de naam is Chiles Mexican Grill.

Steunen van de lokale economie

Eerder had ik geschreven dat wij het geld van de overheid niet gingen aanvragen. Op een gegeven moment lag een op naam gesteld formulier in de bus van de overheid, om het geld te kunnen aanvragen. Het formulier ging op een stapel. Een paar weken later kwam er een email van een Japanse collega van Joop die ons buitenlanders, overtuigde om het geld toch te accepteren om de lokale middenstand te steunen. Meerdere buitenlanders hadden eerder gezegd dit niet te doen. Een andere collega had er nog wat suggesties bij gedaan. Op basis van die overwegingen, besloten we om het formulier dan toch maar in te vullen en in te sturen. Ook hadden we een afwijzing van de Japanese Airline (JASL) gehad voor onze tickets. We zijn direct plannen gaan maken op welke wijze dat we de lokale economie willen steunen. Dan tellen we de ondernemingen niet mee waar we al gingen eten om die te steunen. Het gaat om echte kleine Japanse ondernemingen en niet de grote ketens. We hebben de koe direct bij de hoorns gepakt, en een afspraak gemaakt bij een heel erg klein restaurant, waar de eigenaar erg goed kan koken. Gedurende deze periode, covid-19, neemt hij maar een stel per avond. Direct een afspraak voor een vrijdagavond gemaakt.

Het restaurant ligt op een half uur wandelen hier vandaan. We hadden afgesproken om 18.30 uur uur zodat we ook op tijd klaar zouden zijn met eten, want de restaurants moesten toen nog om 21.00 uur sluiten. Heel erg leuk als je het enige bezoekende stel bent, is dat je uitgebreid met de eigenaar Koh en zijn vrouw Aki, kunt praten. Koh zit al 43 jaar in het vak, is begonnen in Kioto bij diverse restaurants, heeft daarna in de Verenigde Staten gewerkt en is op een gegeven moment weer terug naar Japan gegaan. Tijdens de aardbeving van 2011 is zijn restaurant in Tokio verloren gegaan. Na een paar jaar heeft hij het kleine restaurant, Le Sample, geopend. Het restaurant is vernoemd naar een jazz muzikant en zijn muziek wordt ook gedraaid. Erg prettige muziek. Vanaf 10 uur in de ochtend was Koh al met de voorbereidingen voor het diner bezig. In het totaal hebben we 6 gangen gekregen. Dit menu heet het menu van de chef, dat zagen we op de rekening. Je gaat gewoon eten en wacht af wat er gaat gebeuren, dus het was een verrassingsmenu voor ons. We zijn van plan om hier nog een aantal keren te gaan eten. Voor de ondernemers is het erg lang wachten voordat ze de tegemoetkoming van de overheid krijgen. Dat schijnt ook voor de burgers te zijn, maar dat maakt niet uit.

En totaal onverwacht kregen we op zondagmiddag 14 juni een telefoontje van JAL dat onze vlucht van Jakarta naar Narita was geannuleerd, we konden het geld terugkrijgen. We zullen dus nog de nodige plannen maken om bezoeken binnen Japan af te leggen en dan bij een kleine hotel, zoals een ryokan, te gaan overnachten. Vanaf 20 juni mag er weer binnen Japan gereisd worden. Eerst even afwachten hoe de ontwikkelingen hier gaan, voordat we allerlei boekingen gaan maken.

Uit eten; op zoek naar terrasjes

Inmiddels hebben we weer zin gekregen om buiten de deur te eten, maar de vraag is waar? Ondanks de verwarrende berichten in de Nederlandse krant over aerosolen, geloven wij er wel in, en de mensen hier in Japan ook, als ik de media en de aanbevelingen lees. Dus willen we graag naar een plek met goede ventilatie, of nog beter, een terras. Nu was het even nadenken waar er ook al weer restaurantjes met terrasjes zijn. Vorig jaar had ik al een terrasje gevonden waar je heel erg beperkt glutenvrij kunt eten, namelijk Bondi Café. Door de kleden over de banken, geeft het een vakantiesfeertje. Tijdens een wandeling zijn we er koffie gaan drinken. Daarna een reservering voor een lunch op zondag gemaakt, zonder reservering gaat het niet lukken of moet je lang wachten. Expliciet vragen we een tafel op het terras. Er werkt een ober die ook in Nederland heeft gewerkt en een beetje Nederlands verstaat en Engels spreekt. Op de zondag kunnen we dankzij de sms die gestuurd was door Bondi café, aantonen dat we een reservering hebben, want ze wilden ons al afpoeieren. Daarna begon het genieten van lekker rustig buiten zitten en een lekkere lunch.

Gewoonlijk lopen we twee keer per dag een klein rondje, dat we het kerkhof rondje noemen, en zien we elke keer een mini-terrasje in een zijstraat.Dat zien we als we staan te wachten voor een stoplicht en om ons heen kijken. De zaak heet Citron en ze bieden ontbijt en lunch aan en bezitten een mini-terras. Uiteindelijk toch maar gevraagd of ze een glutenvrij gerecht hebben, en dat bleek het geval. Wel met een beetje lactose, maar dat moet dan maar. Er staan drie tafeltjes buiten, als het middelste tafeltje niet gebruikt wordt, dan kun je 1 meter afstand houden. Tja, helemaal perfect bestaat niet, maar met een licht windje, zagen wij geen probleem om daar te eten. Tenslotte zijn de cijfers voor Tokio erg laag (ja, ik weet dat dit niet alles zegt) en de meeste besmettingen hadden in het ziekenhuis plaatsgevonden. De koffie smaakt uitstekend en de quiche ook (heb ik van horen zeggen), de erwtensoep is heerlijk en niet zwaar, de gratin bevatte veel groenten.

Na wat nagedacht te hebben, wist ik nog meer terrassen. Onze avondwandeling even uitgebreid door naar Ginko-street te wandelen. Daar zitten drie restaurants met terrassen. Eentje viel af omdat ze niets glutenvrij kunnen serveren. Het volgende restaurant heet Kihachi en bij navraag kan de chef iets maken, maar krijg ik geen keus. Na een blik op de menukaart, leek mij dat geen probleem. We kregen instructies dat we een mondkapje moesten dragen. Ten tijde van de reservering hadden we geen mondkapje op, we waren alleen van plan een klein rondje te lopen en nergens naar binnen te gaan. Ineens wilde ik een kijkje gaan nemen of de restaurants aan Ginko-street open waren. Op zondag keurig met mondkapje op naar Kihachi, en kregen we een tafeltje aan de straat, ontzettend leuk met alle flanerende mensen en sportauto’s die soms meer dan 1 keer langs reden. Voor onze neus werd de tafel ontsmet. Daarna kregen we de menukaart, geen idee of die ook ontsmet wordt, geeft toch allemaal een idee van schijnveiligheid. Gewoon maar zorgen om niet met de handen richting mond en neus te gaan. Het eten was lekker en de porties erg klein en dat compenseren ze met brood. Maar ja, geen glutenvrij brood. Het dessert was erg lekker, vers fruit met sorbetijs, dat stond niet op de menukaart voor de lunch. Na de lunch het mondkapje op om af te gaan rekenen. Over het nut van dit alles gaan we het niet hebben. Vrolijk passen wij ons aan.