Snow Monkey Park

Het bezoek aan dit park stond op het verlanglijstje van mijn gast, die hier in februari was. Dus uitzoeken hoe we daar konden komen. Met google maps kom je een heel eind. Met de Shinkansen naar Nagano, daar moesten we een lokale trein naar Yudanaka nemen. Na wat rondgevraagd te hebben op het station van Nagano, vonden we eindelijk de plaats waar we het treinkaartje konden kopen. De automaat was in het Japans, maar een zeer behulpzame medewerker deed een deurtje tussen de automaten open en tikte het juiste aantal en de bestemming in. Het afrekenen bleef over. En nee, het perron was nog niet toegankelijk. Dan weer teruglopen naar de centrale hal, wat roltrappen op, lopen en weer roltrap, was er een plaats waar we thee konden drinken. We hadden ruim een uur te overbruggen. De weg terug ging beduidend sneller, en dezelfde medewerker liet ons het perron betreden. Het was nog behoorlijk druk in de trein. In Yudanaka maar eerst de rolkoffertjes naar ons traditionele hotel, Ryokan, gebracht. Gelukkig wezen behulpzame bewoners ons de weg, anders waren we de verkeerde kant opgelopen. Het was te vroeg om in te checken, maar dat maakte niet uit. Via een steile wandeling weer richting station om iets te eten. Op het plein was nog een restaurant open, de rest van het dorp zag er gesloten uit. Het kopen van een buskaartje bleek eenvoudig, helder krijgen wanneer de laatste bus terug ging, kostte iets meer moeite. De bus naar het park, stopte geheel niet in de buurt van het park, het bleek nog 2 kilometer bergopwaarts te zijn. Blij met het geschikte schoeisel, liepen we onder een stralende zon naar boven. Daar was het pad behoorlijk modderig door de gesmolten sneeuw.

Het park blijkt een afgezet deel van een natuurgebied te zijn voor de mensen, de apen hebben de rest van de natuur ter beschikking. In de winter komen ze naar het warme water (onsen) om te spelen, en om voedsel te krijgen. De apen trekken zich niets van de mensen aan. Het is ook ten strengste verboden om etenswaren mee naar binnen te nemen en de apen aan te raken. Er staat genoeg personeel om iedereen in de gaten te houden. Die middag waren veel apen lekker aan het spelen.

De volgende ochtend zijn we terug gegaan om te kijken naar het voederen. Deze keer bracht iemand van het hotel ons wat meer bergopwaarts, zodat een deel van de wandeling ons bespaard bleef. De zon liet zich nauwelijks zien. Het voedsel, granen, waren rondo het warme bad gelegd, en daar zaten de apen rustig te eten. Regelmatig staarden ze naar de bezoekers. Nu werd er beduidend minder gespeeld, wel waren er ontzettend veel apen aanwezig en gelukkig nog niet zoveel mensen. Het werd drukker toen wij terugliepen. We probeerden nu al de mensen op gepaste afstand te passeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s