Steunen; op zoek naar mogelijkheden

Afgelopen weekend was het zo ver, ik mocht mee om te helpen met het uitdelen van de onigiri die we vrijdag hadden gemaakt. Zaterdagochtend om half 6 was het verzamelen bij de kerk, om samen naar station Shibuya te gaan en de bakjes met onigiri uit te delen. In dit station mogen de daklozen in een bepaald deel overnachten, maar ze moeten om 6 uur weg zijn. Met de Hanzomon lijn zijn we naar Shibuya gegaan, en konden kwart voor 6 beginnen met het uitdelen. Dit was de laatste keer dat ze onigiri kregen omdat nu de zomerstop volgt. We hadden als een extraatje bananen erbij gedaan. Gedurende de zomermaanden krijgen ze droog eten, iets van biscuitjes. Niet iedereen kan dit gemakkelijk eten, omdat sommige mensen geen gebit meer hebben. Omdat ik hoorde dat ze wel eens iemand tekort komen om het eten daar te bezorgen, ben ik op zoek gegaan naar de leider van het onigiri maken. Zodoende kwam ik ook op de site van Second Harvest Japan www.2hj.org, een organisatie die zorgt dat diverse groepen van de samenleving elke dag te eten hebben. Niet alleen daklozen, maar ook schoolkinderen en ze beheren een voedselbank. Om deze groep te steunen heb ik weer een poging gewaagd om geld over te maken via de Japanse bank! Na de eerste mislukte poging kreeg ik een ingeving, eerst op de Engelse site kijken van de organisatie, daarna op de Japanse site en een foto genomen van de bankgegevens in het Japanse schrift. Toen was het zo voor elkaar! De organisatie staat nu in het adresboek zodat het erg gemakkelijk is om geld over te maken. Ook weet ik nu waar ik het voedsel kan doneren als wij bij vertrek uit Japan, rijst, bonen en dergelijke overhouden. Deze organisatie draagt zorg voor de kosten van het maken van de onigiri. Ook houden de leden van de Union kerkgemeenschap twee bazaars per jaar om geld op te halen, maar de eerste is al niet door gegaan.

Tegenwoordig gaan we bijna elke lunchpauze op een vaste plek koffie drinken en een keer per week lunchen. De zaak heet Citron, en de chef spreekt Frans. Gelukkig heeft hij wel een paar glutenvrije opties, maar helaas niet voor het dessert. De citroentaarten zien er heerlijk uit. Inmiddels weet hij al wat we drinken, dus als ik zeg dat we alleen komen drinken, hoef ik niets meer te bestellen. Betalen en dan buiten gaan zitten. Het is nog rustig omdat veel kantoren met een rotatie schema werken. Ook hadden we een gesprek over de soort slavernij waar wij mee te maken hebben. De eigenaar is een Fransman die deze zomer graag naar Frankrijk wil, hij heeft hier een verblijfsvergunning. Ook hij komt op dit moment Japan niet meer in als hij op bezoek in Europa gaat. Nu Europa de regels heeft versoepelt, blijven we hopen dat Japan ook zal volgen. Voorlopig is de lijst alleen mar langer geworden met nationaliteiten die hier op dit moment niet welkom zijn.

Een van de verrassende ontdekkingen vorige week, was een klein restaurant dat Mexicaans eten serveert. Er zijn niet veel zitplaatsen, maar we konden prima op afstand van de andere gasten zitten. Ook was voor ventilatie gezorgd door de deur open te zetten. Dit restaurant bestaat 7 jaar. Het zit in een achterafstraatje in Harajuku en de naam is Chiles Mexican Grill.

Steunen van de lokale economie

Eerder had ik geschreven dat wij het geld van de overheid niet gingen aanvragen. Op een gegeven moment lag een op naam gesteld formulier in de bus van de overheid, om het geld te kunnen aanvragen. Het formulier ging op een stapel. Een paar weken later kwam er een email van een Japanse collega van Joop die ons buitenlanders, overtuigde om het geld toch te accepteren om de lokale middenstand te steunen. Meerdere buitenlanders hadden eerder gezegd dit niet te doen. Een andere collega had er nog wat suggesties bij gedaan. Op basis van die overwegingen, besloten we om het formulier dan toch maar in te vullen en in te sturen. Ook hadden we een afwijzing van de Japanese Airline (JASL) gehad voor onze tickets. We zijn direct plannen gaan maken op welke wijze dat we de lokale economie willen steunen. Dan tellen we de ondernemingen niet mee waar we al gingen eten om die te steunen. Het gaat om echte kleine Japanse ondernemingen en niet de grote ketens. We hebben de koe direct bij de hoorns gepakt, en een afspraak gemaakt bij een heel erg klein restaurant, waar de eigenaar erg goed kan koken. Gedurende deze periode, covid-19, neemt hij maar een stel per avond. Direct een afspraak voor een vrijdagavond gemaakt.

Het restaurant ligt op een half uur wandelen hier vandaan. We hadden afgesproken om 18.30 uur uur zodat we ook op tijd klaar zouden zijn met eten, want de restaurants moesten toen nog om 21.00 uur sluiten. Heel erg leuk als je het enige bezoekende stel bent, is dat je uitgebreid met de eigenaar Koh en zijn vrouw Aki, kunt praten. Koh zit al 43 jaar in het vak, is begonnen in Kioto bij diverse restaurants, heeft daarna in de Verenigde Staten gewerkt en is op een gegeven moment weer terug naar Japan gegaan. Tijdens de aardbeving van 2011 is zijn restaurant in Tokio verloren gegaan. Na een paar jaar heeft hij het kleine restaurant, Le Sample, geopend. Het restaurant is vernoemd naar een jazz muzikant en zijn muziek wordt ook gedraaid. Erg prettige muziek. Vanaf 10 uur in de ochtend was Koh al met de voorbereidingen voor het diner bezig. In het totaal hebben we 6 gangen gekregen. Dit menu heet het menu van de chef, dat zagen we op de rekening. Je gaat gewoon eten en wacht af wat er gaat gebeuren, dus het was een verrassingsmenu voor ons. We zijn van plan om hier nog een aantal keren te gaan eten. Voor de ondernemers is het erg lang wachten voordat ze de tegemoetkoming van de overheid krijgen. Dat schijnt ook voor de burgers te zijn, maar dat maakt niet uit.

En totaal onverwacht kregen we op zondagmiddag 14 juni een telefoontje van JAL dat onze vlucht van Jakarta naar Narita was geannuleerd, we konden het geld terugkrijgen. We zullen dus nog de nodige plannen maken om bezoeken binnen Japan af te leggen en dan bij een kleine hotel, zoals een ryokan, te gaan overnachten. Vanaf 20 juni mag er weer binnen Japan gereisd worden. Eerst even afwachten hoe de ontwikkelingen hier gaan, voordat we allerlei boekingen gaan maken.

Winkelen, een nieuwe beleving.

Al enige weken zat ik met smart te wachten op het opheffen van de noodtoestand in Tokio, omdat ik hoopte dat bepaalde winkels hun deuren weer zouden openen. Helaas ging dat niet zo snel. Pas na 1 juni kwam alles rustig op gang. Als eerste brachten wij een bezoek aan de Dyson winkel. Omdat we besloten hebben de airco uit te laten, is enige ventilatie wel gewenst in de slaapkamer. Een open raam alleen, is niet genoeg om niet weg te drijven uit de slaapkamer als de temperaturen hoog oplopen. Na een bezoek aan de supermarkt liep ik elke dag even door om te kijken of de winkel al open was. Op een gegeven moment was dat het geval en zaten er mensen te wachten. Er zijn rijen genoeg hier, dan maar een aantal dagen wachten. Op een zaterdagochtend om 11 uur kunnen we zo binnenlopen, dat wil zeggen, met mondkapje op (check) en dan wachten totdat de temperatuur gemeten is. Vervolgens moeten we aangeven voor welk product we komen en de lijnen op de vloer volgen. Ook staan er om de meter voetstappen zodat je weet waar je moet staan. Dankzij het internet was het voorwerk verricht en de keus snel gemaakt. Dan mag je nog kiezen om het artikel direct mee te nemen of te laten bezorgen. Het werd keurig verpakt, met een handgreep, zodat de grote doos goed te dragen was. We wonen gelukkig ook niet ver van de winkel, want het apparaat bleek toch gaande weg de wandeling steeds zwaarder te worden.

Het tweede artikel op het boodschappenlijstje waren hardloopschoenen van Nike. Wat duurde het lang voordat die winkel geopend was, en er stonden gigantische rijen. Dan maar eens een kijkje gaan nemen op maandagochtend. Geen rij, alleen moet je inchecken met Line (de Japanse Whatsapp) en die heb ik niet. Kreeg ik een briefje mee en kon toch naar binnen. Ze houden het aantal bezoekers bij. Er staat ook iemand bij de uitgang. Ook hier is het met mondkapje naar binnen, en dan de handen ontsmetten. Ze meten niet de temperatuur. De tweede persoon die mij kwam helpen sprak prima Engels en kon ook goed advies geven. Tot nu toe geheel tevreden over de schoenen en die zijn gewoon voor de dagelijkse wandelingen om zeker de tienduizend stappen te halen, meestal wel meer.

Als derde had ik een uitje naar de nieuwe Ikea winkel in Harajuku gepland. Daar staat elke dag een rij. Dus uiteindelijk ook maar in de rij. Je moet eerst naar boven, dat heet hier de tweede verdieping, om een nummertje te trekken. Op het apparaat vul je het aantal bezoekers in en eventueel een telefoonnummer of e-mailadres. Als je dit invult krijg je bericht als je aan de beurt bent, ook krijg je een bonnetje met een nummer. De ingang is beneden, en ben in de rij gaan staan. Vrij snel werd duidelijk hoe het systeem werkt, elke keer mogen 50 mensen naar binnen. Het nummer dat omhoog gehouden wordt, geeft de bovengrens aan. Gelukkig viel het wachten mee. In deze Ikea blijken ze niet het glutenvrije knäckebröd te hebben, dat ik eerder wel in een grote Ikea in Japan had gekocht. Dus de Ikea blijft op het lijstje staan, maar dat wordt dan weer ruim een uur reizen. Ook het menu is aangepast in deze Ikea, eigenlijk ook wel logisch, want deze Ikea is een stadswinkel, en het lijkt erop dat ze een goede snelle doorstroming van het aantal klanten willen. De eerste keer werd ook hier de temperatuur gemeten, je moet een mondkapje op hebben en bij binnenkomst de handen ontsmetten. Als je geen mondkapje bij je hebt, dan wordt er eentje verstrekt. Dit is het nieuwe winkelen hier, met mondkapje op naar binnen, net zoals met mondkapje op afrekenen in een restaurant.

Naar de kapper; een dilemma.

Inmiddels had ik ook een zogenaamd corona kapsel, een beetje wild haar dat vele kanten uitsteekt als het niet wordt platgespoten. Na het opheffen van de noodtoestand in Tokio is, voel ik de behoefte om naar de kapper te gaan. Ik had bedacht om naar een salon hier in de buurt te gaan op de begane grond, waar de deur altijd openstaat. Dit in het kader van een zaak met goede ventilatie. Met mondkapje op naar binnen, en gevraagd of ik een afspraak kon maken. Daar kwam geen schot in. De man dook achter de balie naar beneden, en ik dacht nog op zoek naar een pen, maar nee…. hij kwam met een kaart met een telefoonnummer erop. Dat moest ik bellen voor een afspraak! Daar ze geen Engels spreken, leek mij dat bij nader inzien toch geen goed idee. Als je al niet met aanwijzen en gebaren een afspraak kunt maken, en dat is tot nu toe in diverse landen altijd gelukt, dan gaat het duiden van een kapsel met gebaren ook niet goed, voor mijn gevoel. Alle klanten zaten met een mondkapje op. De kappers hadden een mondkapje en een plastic scherm voor hun hoofd. Op de balie lag een thermometer, dus ik vermoed dat iedereen bij binnenkomst even de maat genomen wordt. Misschien willen ze geen buitenlander op dit moment in de zaak, ze kunnen niet zien of ik een toerist ben, of dat ik hier woon.

Dan toch maar een email naar de kapsalon waar ik eerder ben geweest, het nadeel van die zaak is, dat ze in de kelder zitten. Gelukkig spreken ze daar wel Engels en ga ik uiteraard ook met een mondkapje op er naar toe. Op de site staat ook dat ze maar 1 klant nemen, en dat je de handen bij binnenkomst moet desinfecteren. Dat is inmiddels overal standaard. Het afsprakensysteem werkt uitstekend, en op donderdag 4 juni kan ik bij Gold Hair Salon terecht.

Bij aankomst blijkt de voordeur open te staan, normaal gesproken is die gesloten en moet je aanbellen. Een lange trap voert naar de kelderverdieping. Er is nog 1 klant aanwezig, waar de laatste hand aan het kapsel wordt gelegd. Deze keer maak ik kennis met de Australische eigenaar van de zaak die ook keurig een mondkapje op heeft. Hij heeft al eerder een verschrikkelijke periode meegemaakt, namelijk na de grote aardbeving in 2011. Van de ene op de andere dag waren alle klanten weg, die hadden Japan massaal verlaten. Er komen voornamelijk expats in zijn salon. Het heeft een jaar gekost voordat hij weer helemaal vol zat. Op dit moment komt hij alleen naar de zaak toe als er afspraken zijn. Enfin, hij heeft prima werk afgeleverd, en ik heb een vervolgafspraak gemaakt. Het is toch nog niet duidelijk wanneer de grenzen opengaan en onder welke condities. En dan is het ook prettiger om een kapper te bezoeken die verstand van “westers” haar heeft.

Vorig jaar ben ik ook al bij deze salon geweest, maar toen was er een Engelse kapper die zo blij was dat hij eindelijk mocht knippen in plaats van alleen verven, dat hij bleef knippen en praten! Het was zo kort geworden dat ik maanden niet naar de kapper hoefde. Iets teveel van het goede. Op de website lees je erg veel beoordelingen van mensen die bij Gold Hair Salon komen, omdat ze bij een Japanse kapper een verkeerde haarverf hebben gekregen en dan mogen ze hier het herstelwerk uitvoeren.

Uit eten; op zoek naar terrasjes

Inmiddels hebben we weer zin gekregen om buiten de deur te eten, maar de vraag is waar? Ondanks de verwarrende berichten in de Nederlandse krant over aerosolen, geloven wij er wel in, en de mensen hier in Japan ook, als ik de media en de aanbevelingen lees. Dus willen we graag naar een plek met goede ventilatie, of nog beter, een terras. Nu was het even nadenken waar er ook al weer restaurantjes met terrasjes zijn. Vorig jaar had ik al een terrasje gevonden waar je heel erg beperkt glutenvrij kunt eten, namelijk Bondi Café. Door de kleden over de banken, geeft het een vakantiesfeertje. Tijdens een wandeling zijn we er koffie gaan drinken. Daarna een reservering voor een lunch op zondag gemaakt, zonder reservering gaat het niet lukken of moet je lang wachten. Expliciet vragen we een tafel op het terras. Er werkt een ober die ook in Nederland heeft gewerkt en een beetje Nederlands verstaat en Engels spreekt. Op de zondag kunnen we dankzij de sms die gestuurd was door Bondi café, aantonen dat we een reservering hebben, want ze wilden ons al afpoeieren. Daarna begon het genieten van lekker rustig buiten zitten en een lekkere lunch.

Gewoonlijk lopen we twee keer per dag een klein rondje, dat we het kerkhof rondje noemen, en zien we elke keer een mini-terrasje in een zijstraat.Dat zien we als we staan te wachten voor een stoplicht en om ons heen kijken. De zaak heet Citron en ze bieden ontbijt en lunch aan en bezitten een mini-terras. Uiteindelijk toch maar gevraagd of ze een glutenvrij gerecht hebben, en dat bleek het geval. Wel met een beetje lactose, maar dat moet dan maar. Er staan drie tafeltjes buiten, als het middelste tafeltje niet gebruikt wordt, dan kun je 1 meter afstand houden. Tja, helemaal perfect bestaat niet, maar met een licht windje, zagen wij geen probleem om daar te eten. Tenslotte zijn de cijfers voor Tokio erg laag (ja, ik weet dat dit niet alles zegt) en de meeste besmettingen hadden in het ziekenhuis plaatsgevonden. De koffie smaakt uitstekend en de quiche ook (heb ik van horen zeggen), de erwtensoep is heerlijk en niet zwaar, de gratin bevatte veel groenten.

Na wat nagedacht te hebben, wist ik nog meer terrassen. Onze avondwandeling even uitgebreid door naar Ginko-street te wandelen. Daar zitten drie restaurants met terrassen. Eentje viel af omdat ze niets glutenvrij kunnen serveren. Het volgende restaurant heet Kihachi en bij navraag kan de chef iets maken, maar krijg ik geen keus. Na een blik op de menukaart, leek mij dat geen probleem. We kregen instructies dat we een mondkapje moesten dragen. Ten tijde van de reservering hadden we geen mondkapje op, we waren alleen van plan een klein rondje te lopen en nergens naar binnen te gaan. Ineens wilde ik een kijkje gaan nemen of de restaurants aan Ginko-street open waren. Op zondag keurig met mondkapje op naar Kihachi, en kregen we een tafeltje aan de straat, ontzettend leuk met alle flanerende mensen en sportauto’s die soms meer dan 1 keer langs reden. Voor onze neus werd de tafel ontsmet. Daarna kregen we de menukaart, geen idee of die ook ontsmet wordt, geeft toch allemaal een idee van schijnveiligheid. Gewoon maar zorgen om niet met de handen richting mond en neus te gaan. Het eten was lekker en de porties erg klein en dat compenseren ze met brood. Maar ja, geen glutenvrij brood. Het dessert was erg lekker, vers fruit met sorbetijs, dat stond niet op de menukaart voor de lunch. Na de lunch het mondkapje op om af te gaan rekenen. Over het nut van dit alles gaan we het niet hebben. Vrolijk passen wij ons aan.

Boeken over Japan die invloed op mijn leven hebben

Het is niet mijn bedoeling om hier boekrecensies te schrijven, er zijn mensen die dat veel beter kunnen dan ik. Alleen een paar boeken die een connectie met Japan hebben, en die van invloed zijn geweest op mijn leven, wil ik hier noemen, met de bijbehorende invloed. Het eerste boek was ” Spark Joy” van Marie Kondo. Dit boek gaf tips hoe je jouw huis kunt opruimen, afscheid nemen van spullen waarvan je het moeilijk vindt om ze weg te doen, en hoe je kleding kunt opvouwen. De eerste stap om spullen waar ik herinneringen aan had, weg te doen, heeft dit boek geweldig geholpen. Van heel veel spullen heb ik foto’s gemaakt, en een paar weken geleden zelfs de laatste stap genomen, deze foto’s ook verwijderd. De manier waarop je kleding kunt opvouwen, pas ik nu al een aantal jaren toe. Het neemt minder plaats in, en ik zie wat ik heb. Kan niet meer zeggen dat ik niets heb om aan te trekken! En er zijn vast nog meer spullen die weg kunnen, maar dat komt wel weer. En de twee boeken van Marie Kondo die ik bezat, zijn al lang geleden doorgegeven.

Een ander boek is Wabi Sabi van Francesc Miralles. Het concept wabi-sabi wordt uitgelegd aan de hand van een verhaal. Alles in het leven doorloopt fases, is niet perfect en de schoonheid schuilt in het vergankelijke. Daarom kunnen Japanners ook servies koesteren waar een stukje af is, en dat repareren met goudverf. Dit concept heeft geholpen om anders naar mijn fotoboeken te kijken, door ze op mijn manier zo perfect mogelijk te willen maken, kwam er niet veel meer van terecht. Het kost te veel tijd. Wat is het belangrijkste vroeg ik mij af? Dat ik de beelden van de gebeurtenissen kan oproepen, en daarvoor hoeven de plaatjes niet perfect te zijn, of dat het helemaal mooi in een boek staat met hier en daar een bewerkte foto. Op dit moment maak ik ook boeken via de app Polarsteps polarsteps.com op mijn telefoon, dan kan ik ze na afloop van een vakantie direct bestellen. En nee, ze zijn niet perfect, maar ik kan direct wat laten zien en de beelden roep ik wel op.

Een recenter boek dat mij aan het denken heeft gezet is Ikigai door Francesc Miralles en Hector Garcia. Het boek gaat over het Japanse geheim voor een lang en gelukkig leven. Waar kom jij je bed voor uit? Het gaat over in beweging blijven en betekenis geven aan je leven. Hoe kun je nog meer betekenis aan het leven geven als je thuis moet blijven? Daar ben ik mee aan de slag gegaan, en een vriendin triggerde iets in mij dat lag te sluimeren, zij had kaarten geschreven en bezorgd bij een verzorgingstehuis. Ik kon mij herinneren dat er projecten zijn om mensen blij met een kaartje te maken, dus weer op zoek gegaan naar een paar projecten. Met alle digitale technieken is het geen probleem om een kaart te maken en te laten bezorgen. Nog leuker als er genoeg tijd is, om een kaart uit te zoeken en te posten. Het is geen probleem om naar het postkantoor te gaan en brieven te posten. Dus heb ik me bij postmaatje aangemeld, je moet wel elke keer opnieuw een verzoek om adressen indienen, postmaatje.nl Een andere website is kanjerpost.nl, daar heb ik mij ook voor aangemeld en krijg je elke week een adres door, inmiddels ook de nodige kaarten geschreven en verstuurd. Hier zijn nog genoeg postkantoren.

Kanazawa Kenroku-en Garden

In Japan zijn veel mooie tuinen en parken. Op het moment dat duidelijk werd dat we langer in Japan zouden blijven, was het tijd om weer een soort verlanglijstje te maken. Een jaar geleden had ik het boekje Japanse Gardens van Tanaka Shozo aangeschaft, en daar staan een aantal tuinen (parken) in die ik graag zou willen bezoeken. Eentje ligt in Kanazawa en wordt een van de drie mooiste Samurai tuinen in Japan genoemd. Voor de eerste trip in 2020 wilden we ook niet super lang reizen, en Kanazawa voldeed aan die wens. In het boek staat Kenroku-en Garden, en het leek mij fantastisch om deze plek te bekijken met sneeuw. Tja, een sneeuwgarantie is er niet, maar door in de winter te gaan, hadden we de beste kans. Februari is niet meer hartje winter, maar we hadden geluk, ik geloof dat Joop er iets anders over dacht! Vanuit Tokio is Kanazawa prima te bereiken met de trein. Heel bewust hebben we gekozen voor een hotel in de buurt van het station, dan konden we de bagage snel afgeven en op pad gaan. Alle dagen met de benenwagen.

De dag dat het park op ons programma stond, had het gesneeuwd. Dat kon niet beter. Te voet zijn we richting het park gelopen, vanuit het station is dat ongeveer een half uur lopen. Onderweg sneeuwde het ook nog. Aangekomen bij de tuin, scheen de zon. Zonder vooropgezet plan, zijn we rustig door de tuin gaan wandelen. Het was de tijd dat het corona-virus al in China aanwezig was en veel toeristen nog welkom waren in Japan, dus wij kozen de rustige paden, en hebben zo toch het meeste gezien. Want ja, er waren nog steeds behoorlijk wat Chinezen in Japan waarvan niet altijd duidelijk is of ze er wonen of toerist zijn, bewust toch al wat afstand houden. De aanblik van de grote vijver, maakte veel indruk. Deze vijver heeft ook een naam, namelijk Kasumi-ga-ike. In deze Samurai tuin staat altijd iets in bloei. Daar het niet zo druk was in februari, konden we redelijk rustig lopen en genieten, alleen de plekken die expliciet benoemd staan in diverse reisgidsen, waren wat drukker.

Kanazawa biedt meer mooie stukjes. Omdat we ook dingen meer laten gebeuren, zijn we in de trein gaan kijken waar we de dag van aankomst naar toe zouden wandelen. Dat is het kasteel geworden. Deze naam is niet geheel correct, beter is het de plaats waar het kasteel heeft gestaan, en in sommige beschrijvingen ook het kasteel park genoemd. Er zijn gerestaureerde toegangspoorten, muren, en nog een paar gebouwen overgebleven. Het kasteel park hebben we in de regen en in de sneeuw gezien. Tijdens deze trip was het poppenmuseum een van de leuke verrassingen. De gids vertelde ontzettend enthousiast over de verschillen tussen de poppen qua dracht. Een museum dat indruk heeft gemaakt met zijn architectuur was het DT Suzuki Museum. Je kunt daar echt tot rust komen.

100000 yen ook voor buitenlanders.

Als je als buitenlander in het basisregister staat en hier langer dan drie maanden woont, mag je ook 100000 yen (860 euro) aanvragen als onderdeel van het pakket dat gedurende de corona-tijd wordt aangeboden door de overheid.. Het hoofd van de huishouding moet de aanvraag indienen en als je hier een zogenaamd “ my number card” hebt, en ja die hebben wij, dan kan de aanvraag online geschieden. Een ” my Number card” is vergelijkbaar met het BSN nummer in Nederland. De aanvraag kan gedaan worden op de volgende site: http://myna.go.jp. Hierbij kan ook een taal gekozen worden. Het leek mij leuk om een verder kijkje te nemen, of er nog verdere voorwaarden zijn, maar helaas zie ik niet hoe dat kan. Het duurt ongeveer 3 maanden voordat je het geld ontvangt op de bankrekening. En nee, wij zijn niet van plan om een aanvraag in te dienen ook al kunnen we dit krijgen. Het voelt gewoon niet ok om het te doen, laat de overheid het geld maar gebruiken voor de mensen en zaken die het echt nodig hebben. Er zijn hier zoveel hele kleine winkels en eetgelegenheden. Als je daar iets koopt of eten haalt, dan bedanken ze je ontzettend. Daarom halen we nu 1 keer per week bij een heel klein Thais restaurant eten.

Elke ochtend kijk ik op een bepaalde website http://stopcovid19.metro.tokyo.lg.jp om te zien hoe de zaken zich hier ontwikkelen. Het gaat geheel de goede kant op, natuurlijk kan de vlag pas uit als de cijfers zeker een week lang prima zijn, of twee weken. Maar gezien het weer ook de goede kant opgaat, klopt dit met informatie die te vinden is op de website van Maurice de Hond: maurice.nl, er komen een paar prima maanden aan, van juni tot en met oktober, en dan kan dit en/of andere virussen weer de kop opsteken, kortom de griepperiode breekt weer aan. Nu is het voorlopig wachten op de verruiming van de maatregelen.

Inmiddels beginnen veel winkels de spullen terug in de etalage te zetten. Sommige zaken, winkels en restaurants, wachten de mededeling van de overheid niet af en gaan weer op, eigenlijk op basis van de oude einddatum van de noodtoestand. En ik maar denken dat ze hier zo gezagsgetrouw zijn, dat beeld is nu wel enigszins bijgesteld. Op straat wordt het ook weer veel drukker, en niet iedereen draagt mondkapjes meer. Ik word ontzettend vrolijk van sommige tegengestelde berichten. Het Yoyogi park is open, maar men wordt gevraagd af te zien van een bezoek. Als je het park bezoekt, dan graag met mondkapje. En al wandelend door het park hangen banners met ” Blijf Thuis”. Bewegen in de buitenlucht is goed voor de gezondheid, ik begrijp goed als ze het picknicken willen ontmoedigen.,

Voorbereiden op calamiteiten

De laatste tijd stuit ik regelmatig in de krant op artikelen over preppen en dat dit geen hamsteren is. De enige verklaring die ik niet gehinderd door enige kennis kan bedenken, is dat preppers op tijd zijn begonnen met het aanleggen van voorraden om zich voor te bereiden op een noodsituatie en niet in 1 keer een winkel leegkopen zonder een goed plan. Want voor een jaar voedsel en andere spullen in huis hebben, is toch ook een vorm van hamsteren, alleen wel met beleid. Preppers hebben een plan gemaakt en wel overwogen ingeslagen, hamsteraars zijn in mijn ogen vaak wat impulsiever. Diverse websites over preppen hebben mij geholpen om me voor te bereiden op een noodsituatie, bijvoorbeeld http://www.prepz.nl. Ook heb ik een workshop in Zuid-Korea gevolgd over de voorbereidingen die je kunt treffen in het geval van een tyfoon. Daar hoefde ik maar voor 3 dagen eten in huis te hebben en dan nog allerlei andere zaken voor het geval de elektriciteit , water en het gas niet meer geleverd worden. De reden hiervoor is dat Zuid-Korea in drie dagen tijd meestal alles weer werkend heeft. Deze informatie kwam mij van pas voor Japan.

Maar in Japan hebben we nog het fenomeen van aardbevingen, en hoe kun je daarop goed voorbereid zijn. Dat is inmiddels weer aardig actueel. En voor hoeveel dagen eten moet je inslaan? Tja, daar heb ik geen helder antwoord op gevonden. Dus er wel voor gezorgd dat er zeker voor een maand eten in huis is, en waarom niet veel meer? Bij een verhuizing naar een ander land, mogen we meestal geen voedsel verhuizen, ook niet als het in blik zit. Dan moeten we weer heel erg veel weggeven, en de hoeveelheid voor een maand is nog te overzien. Anderhalf jaar geleden heb ik ook droog eten gekocht bij een prepshop, dat eten is 25 jaar houdbaar. Wat van die pakjes zitten in een rugzak voor het geval we moeten gaan reizen, eventueel te voet, richting het vliegveld. Heel optimistisch geeft het internet aan dat dit een lange dag lopen is. Dus ik ga er vanuit dat het zeker twee dagen lopen wordt (of langer als er veel obstakels zijn). Om puin te kunnen verwijderen heb je ook handschoenen nodig. Enfin, er is een hele lijst met spullen die handig zijn. In het kader van beter mee verlegen dan om verlegen, zijn we redelijk voorbereid. Rugzakken staan klaar en wandelschoenen.

Inmiddels hebben we wel al diverse aardbevingen of beter seismische trillingen gevoeld. Op zondag 26 april terwijl we aan de koffie zaten, schudde het huis helemaal. Dat was direct duidelijk. Soms is dit niet het geval en dan realiseer ik het me achteraf. In de avond van 4 mei is er een waarschuwing naar mijn telefoon gestuurd dat er een zware aardbeving werd verwacht, dat is wel even schrikken als je wakker wordt en niet beseft dat een en ander gelukkig achter de rug is. Achteraf kan ik constateren dat de waarschuwing een half uur voor de zware aardbeving (kracht 5,5 bij Chiba) is gekomen. Ik kijk meestal op de volgende site http://jma.go.jp. Op 6 mei rond 2 uur ’s nachts werden we opgeschrikt door een alert op de telefoon om te waarschuwen voor een aardbeving, het begon ook direct te trillen.

Vakantie in eigen huis

Op dit moment zouden wij richting Denemarken zijn vertrokken, we zijn nog niet eens in de buurt. Zoals dat voor veel mensen geldt, vluchten zijn geannuleerd, en diverse landen hebben de grenzen gesloten, kortom er kan nauwelijks gereisd worden. Dan volgt een moment van bezinning om te bedenken wat een vakantiegevoel kan geven. In Japan breken namelijk een paar vrije dagen aan, 3, 4, 5 en 6 mei, dus dan is het leuk om daar toch een invulling aan te geven. Een van de dingen die bijdragen aan het vakantiegevoel, is het zitten op een terras. Nu hebben wij een prima balkon dat we nog niet gebruikt hebben. Ook raar, hoor ik iedereen al denken, nee hoor, want in de kamer ligt vloerbedekking en daar moet ik dan met een emmer water over lopen richting het balkon. Voor veel mensen zal dit geen problemen opleveren, maar ik herinner me nog steeds het moment dat ik een emmer water in de woonkamer heb laten vallen, in een soort gelijke situatie. Gelukkig lag daar een plavuizenvloer, dus werd het eerst dweilen in de woonkamer. In Japan zijn ze erg precies met de inspectie als je gaat verhuizen. Dus had ik besloten om het balkon maar niet te gebruiken. Inmiddels loop ik heel bewust met de emmer door de woonkamer, niet denkend aan boodschappenlijstjes, maar met focus op de emmer. Helemaal volgens het concept van in het hier en nu leven. Voor de schuifpui wissel ik op een badmat van slippers, en ja, heel Japans hebben we slippers voor het balkon. Geen vlekken op het tapijt door met buitenslippers en/of schoenen binnen te lopen. De eerste stappen zijn voor elkaar, dan een tuinsetje bestellen bij Ikea. Helaas iets te laat gedaan, dat wordt pas op 7 mei gebracht. Voorlopig is het niet praktisch om buiten te eten. Gelukkig hebben we nog twee vouwstoelen liggen en een tafeltje geïmproviseerd, dus koffie en thee drinken gaat prima. Lunchen met een dienblad op schoot lukt ook.

Na een paar jaar lang Marie Kondo toegepast te hebben, proberen het aantal spullen te minderen, is dat nu toch niet helemaal gelukt. Dat wordt weer nadenken wat het huis uit kan. Ook een leuke uitdaging voor de komende dagen.

Het bijzondere aan deze tijd is, dat we ons dit jaren later nog kunnen herinneren. De meeste zaken die ik me prima kan herinneren zijn dingen die mis zijn gegaan op vakanties, zoals een taxi in Cambodja die niet kwam op het moment dat we naar het vliegveld moesten. Dan maar met een tuktuk richting het vliegveld, ook een belevenis, heerlijk op de grote weg tussen de uitlaatgassen.