Kanazawa Kenroku-en Garden

In Japan zijn veel mooie tuinen en parken. Op het moment dat duidelijk werd dat we langer in Japan zouden blijven, was het tijd om weer een soort verlanglijstje te maken. Een jaar geleden had ik het boekje Japanse Gardens van Tanaka Shozo aangeschaft, en daar staan een aantal tuinen (parken) in die ik graag zou willen bezoeken. Eentje ligt in Kanazawa en wordt een van de drie mooiste Samurai tuinen in Japan genoemd. Voor de eerste trip in 2020 wilden we ook niet super lang reizen, en Kanazawa voldeed aan die wens. In het boek staat Kenroku-en Garden, en het leek mij fantastisch om deze plek te bekijken met sneeuw. Tja, een sneeuwgarantie is er niet, maar door in de winter te gaan, hadden we de beste kans. Februari is niet meer hartje winter, maar we hadden geluk, ik geloof dat Joop er iets anders over dacht! Vanuit Tokio is Kanazawa prima te bereiken met de trein. Heel bewust hebben we gekozen voor een hotel in de buurt van het station, dan konden we de bagage snel afgeven en op pad gaan. Alle dagen met de benenwagen.

De dag dat het park op ons programma stond, had het gesneeuwd. Dat kon niet beter. Te voet zijn we richting het park gelopen, vanuit het station is dat ongeveer een half uur lopen. Onderweg sneeuwde het ook nog. Aangekomen bij de tuin, scheen de zon. Zonder vooropgezet plan, zijn we rustig door de tuin gaan wandelen. Het was de tijd dat het corona-virus al in China aanwezig was en veel toeristen nog welkom waren in Japan, dus wij kozen de rustige paden, en hebben zo toch het meeste gezien. Want ja, er waren nog steeds behoorlijk wat Chinezen in Japan waarvan niet altijd duidelijk is of ze er wonen of toerist zijn, bewust toch al wat afstand houden. De aanblik van de grote vijver, maakte veel indruk. Deze vijver heeft ook een naam, namelijk Kasumi-ga-ike. In deze Samurai tuin staat altijd iets in bloei. Daar het niet zo druk was in februari, konden we redelijk rustig lopen en genieten, alleen de plekken die expliciet benoemd staan in diverse reisgidsen, waren wat drukker.

Kanazawa biedt meer mooie stukjes. Omdat we ook dingen meer laten gebeuren, zijn we in de trein gaan kijken waar we de dag van aankomst naar toe zouden wandelen. Dat is het kasteel geworden. Deze naam is niet geheel correct, beter is het de plaats waar het kasteel heeft gestaan, en in sommige beschrijvingen ook het kasteel park genoemd. Er zijn gerestaureerde toegangspoorten, muren, en nog een paar gebouwen overgebleven. Het kasteel park hebben we in de regen en in de sneeuw gezien. Tijdens deze trip was het poppenmuseum een van de leuke verrassingen. De gids vertelde ontzettend enthousiast over de verschillen tussen de poppen qua dracht. Een museum dat indruk heeft gemaakt met zijn architectuur was het DT Suzuki Museum. Je kunt daar echt tot rust komen.

100000 yen ook voor buitenlanders.

Als je als buitenlander in het basisregister staat en hier langer dan drie maanden woont, mag je ook 100000 yen (860 euro) aanvragen als onderdeel van het pakket dat gedurende de corona-tijd wordt aangeboden door de overheid.. Het hoofd van de huishouding moet de aanvraag indienen en als je hier een zogenaamd “ my number card” hebt, en ja die hebben wij, dan kan de aanvraag online geschieden. Een ” my Number card” is vergelijkbaar met het BSN nummer in Nederland. De aanvraag kan gedaan worden op de volgende site: http://myna.go.jp. Hierbij kan ook een taal gekozen worden. Het leek mij leuk om een verder kijkje te nemen, of er nog verdere voorwaarden zijn, maar helaas zie ik niet hoe dat kan. Het duurt ongeveer 3 maanden voordat je het geld ontvangt op de bankrekening. En nee, wij zijn niet van plan om een aanvraag in te dienen ook al kunnen we dit krijgen. Het voelt gewoon niet ok om het te doen, laat de overheid het geld maar gebruiken voor de mensen en zaken die het echt nodig hebben. Er zijn hier zoveel hele kleine winkels en eetgelegenheden. Als je daar iets koopt of eten haalt, dan bedanken ze je ontzettend. Daarom halen we nu 1 keer per week bij een heel klein Thais restaurant eten.

Elke ochtend kijk ik op een bepaalde website http://stopcovid19.metro.tokyo.lg.jp om te zien hoe de zaken zich hier ontwikkelen. Het gaat geheel de goede kant op, natuurlijk kan de vlag pas uit als de cijfers zeker een week lang prima zijn, of twee weken. Maar gezien het weer ook de goede kant opgaat, klopt dit met informatie die te vinden is op de website van Maurice de Hond: maurice.nl, er komen een paar prima maanden aan, van juni tot en met oktober, en dan kan dit en/of andere virussen weer de kop opsteken, kortom de griepperiode breekt weer aan. Nu is het voorlopig wachten op de verruiming van de maatregelen.

Inmiddels beginnen veel winkels de spullen terug in de etalage te zetten. Sommige zaken, winkels en restaurants, wachten de mededeling van de overheid niet af en gaan weer op, eigenlijk op basis van de oude einddatum van de noodtoestand. En ik maar denken dat ze hier zo gezagsgetrouw zijn, dat beeld is nu wel enigszins bijgesteld. Op straat wordt het ook weer veel drukker, en niet iedereen draagt mondkapjes meer. Ik word ontzettend vrolijk van sommige tegengestelde berichten. Het Yoyogi park is open, maar men wordt gevraagd af te zien van een bezoek. Als je het park bezoekt, dan graag met mondkapje. En al wandelend door het park hangen banners met ” Blijf Thuis”. Bewegen in de buitenlucht is goed voor de gezondheid, ik begrijp goed als ze het picknicken willen ontmoedigen.,

Voorbereiden op calamiteiten

De laatste tijd stuit ik regelmatig in de krant op artikelen over preppen en dat dit geen hamsteren is. De enige verklaring die ik niet gehinderd door enige kennis kan bedenken, is dat preppers op tijd zijn begonnen met het aanleggen van voorraden om zich voor te bereiden op een noodsituatie en niet in 1 keer een winkel leegkopen zonder een goed plan. Want voor een jaar voedsel en andere spullen in huis hebben, is toch ook een vorm van hamsteren, alleen wel met beleid. Preppers hebben een plan gemaakt en wel overwogen ingeslagen, hamsteraars zijn in mijn ogen vaak wat impulsiever. Diverse websites over preppen hebben mij geholpen om me voor te bereiden op een noodsituatie, bijvoorbeeld http://www.prepz.nl. Ook heb ik een workshop in Zuid-Korea gevolgd over de voorbereidingen die je kunt treffen in het geval van een tyfoon. Daar hoefde ik maar voor 3 dagen eten in huis te hebben en dan nog allerlei andere zaken voor het geval de elektriciteit , water en het gas niet meer geleverd worden. De reden hiervoor is dat Zuid-Korea in drie dagen tijd meestal alles weer werkend heeft. Deze informatie kwam mij van pas voor Japan.

Maar in Japan hebben we nog het fenomeen van aardbevingen, en hoe kun je daarop goed voorbereid zijn. Dat is inmiddels weer aardig actueel. En voor hoeveel dagen eten moet je inslaan? Tja, daar heb ik geen helder antwoord op gevonden. Dus er wel voor gezorgd dat er zeker voor een maand eten in huis is, en waarom niet veel meer? Bij een verhuizing naar een ander land, mogen we meestal geen voedsel verhuizen, ook niet als het in blik zit. Dan moeten we weer heel erg veel weggeven, en de hoeveelheid voor een maand is nog te overzien. Anderhalf jaar geleden heb ik ook droog eten gekocht bij een prepshop, dat eten is 25 jaar houdbaar. Wat van die pakjes zitten in een rugzak voor het geval we moeten gaan reizen, eventueel te voet, richting het vliegveld. Heel optimistisch geeft het internet aan dat dit een lange dag lopen is. Dus ik ga er vanuit dat het zeker twee dagen lopen wordt (of langer als er veel obstakels zijn). Om puin te kunnen verwijderen heb je ook handschoenen nodig. Enfin, er is een hele lijst met spullen die handig zijn. In het kader van beter mee verlegen dan om verlegen, zijn we redelijk voorbereid. Rugzakken staan klaar en wandelschoenen.

Inmiddels hebben we wel al diverse aardbevingen of beter seismische trillingen gevoeld. Op zondag 26 april terwijl we aan de koffie zaten, schudde het huis helemaal. Dat was direct duidelijk. Soms is dit niet het geval en dan realiseer ik het me achteraf. In de avond van 4 mei is er een waarschuwing naar mijn telefoon gestuurd dat er een zware aardbeving werd verwacht, dat is wel even schrikken als je wakker wordt en niet beseft dat een en ander gelukkig achter de rug is. Achteraf kan ik constateren dat de waarschuwing een half uur voor de zware aardbeving (kracht 5,5 bij Chiba) is gekomen. Ik kijk meestal op de volgende site http://jma.go.jp. Op 6 mei rond 2 uur ’s nachts werden we opgeschrikt door een alert op de telefoon om te waarschuwen voor een aardbeving, het begon ook direct te trillen.

Vakantie in eigen huis

Op dit moment zouden wij richting Denemarken zijn vertrokken, we zijn nog niet eens in de buurt. Zoals dat voor veel mensen geldt, vluchten zijn geannuleerd, en diverse landen hebben de grenzen gesloten, kortom er kan nauwelijks gereisd worden. Dan volgt een moment van bezinning om te bedenken wat een vakantiegevoel kan geven. In Japan breken namelijk een paar vrije dagen aan, 3, 4, 5 en 6 mei, dus dan is het leuk om daar toch een invulling aan te geven. Een van de dingen die bijdragen aan het vakantiegevoel, is het zitten op een terras. Nu hebben wij een prima balkon dat we nog niet gebruikt hebben. Ook raar, hoor ik iedereen al denken, nee hoor, want in de kamer ligt vloerbedekking en daar moet ik dan met een emmer water over lopen richting het balkon. Voor veel mensen zal dit geen problemen opleveren, maar ik herinner me nog steeds het moment dat ik een emmer water in de woonkamer heb laten vallen, in een soort gelijke situatie. Gelukkig lag daar een plavuizenvloer, dus werd het eerst dweilen in de woonkamer. In Japan zijn ze erg precies met de inspectie als je gaat verhuizen. Dus had ik besloten om het balkon maar niet te gebruiken. Inmiddels loop ik heel bewust met de emmer door de woonkamer, niet denkend aan boodschappenlijstjes, maar met focus op de emmer. Helemaal volgens het concept van in het hier en nu leven. Voor de schuifpui wissel ik op een badmat van slippers, en ja, heel Japans hebben we slippers voor het balkon. Geen vlekken op het tapijt door met buitenslippers en/of schoenen binnen te lopen. De eerste stappen zijn voor elkaar, dan een tuinsetje bestellen bij Ikea. Helaas iets te laat gedaan, dat wordt pas op 7 mei gebracht. Voorlopig is het niet praktisch om buiten te eten. Gelukkig hebben we nog twee vouwstoelen liggen en een tafeltje geïmproviseerd, dus koffie en thee drinken gaat prima. Lunchen met een dienblad op schoot lukt ook.

Na een paar jaar lang Marie Kondo toegepast te hebben, proberen het aantal spullen te minderen, is dat nu toch niet helemaal gelukt. Dat wordt weer nadenken wat het huis uit kan. Ook een leuke uitdaging voor de komende dagen.

Het bijzondere aan deze tijd is, dat we ons dit jaren later nog kunnen herinneren. De meeste zaken die ik me prima kan herinneren zijn dingen die mis zijn gegaan op vakanties, zoals een taxi in Cambodja die niet kwam op het moment dat we naar het vliegveld moesten. Dan maar met een tuktuk richting het vliegveld, ook een belevenis, heerlijk op de grote weg tussen de uitlaatgassen.

Shibuya; een bijna leeg kruispunt

Op mijn lijstje staat nog een bezoek aan het beroemde kruispunt van Shibuya om te zien hoe druk het daar is in deze periode. Op zaterdagochtend werd ik niet teleurgesteld, het was er heerlijk rustig. Meer mensen stonden foto’s te maken, het is bijzonder om dit kruispunt zo leeg te zien. Ook bij het standbeeld van Hachiko stond niemand. Eindelijk was het mogelijk om alle gebouwen eens goed te bekijken. De volgende keer ben ik ook in staat om er vanaf huis naar toe te lopen, zonder weer een toeristische route te nemen.

Zaterdagmiddag de vaste wandeling richting het Yoyogi park genomen, op de vaste route was het behoorlijk druk, misschien omdat de zon uitbundig scheen, en de meeste mensen in Japan wel klein behuisd zijn. Tot onze verbazing bleek het park weer open! Er waren behoorlijk wat mensen in het park, maar zover we konden zien wel op 2 meter afstand van elkaar. Dat maakt het wandelen in de ochtend weer een stuk aangenamer. In het park zitten veel kraaien, waar je in Nederland op sommige plaatsen veel duiven ziet, zijn het hier de kraaien. De boom voor het appartement wordt binnenkort flink gesnoeid zodat de kraaien er geen nest kunnen bouwen.

Het doen van de boodschappen op maandagochtend leverde weer een stuk verbazing op. Ik had vorige week al rijen gezien, dus was er op tijd. Bleek dat de supermarkt nu een half uur later opengaat, dus uiteindelijk 40 minuten in de rij gestaan. De afstand was 1 meter, tot zover gaat alles prima. Vervolgens ging de winkel open, en de mensen achter mij, volgden zonder afstand te houden, je moest een winkelwagentje pakken, vergeet het maar, ze stoven mij voorbij. Ik was nummer 1, dus er klopte iets niet. Maar ja, het personeel stond buiten alles uit te leggen en beneden geen toezicht meer. Enfin, in 13 minuten had ik mijn boodschappen gedaan en afgerekend.

Elke dag hoor ik een geluidswagen langskomen, maar heb geen idee wat er gezegd wordt, kan het wel raden. Dat laatste blijkt correct, met de schuifdeur open kon ik de boodschap die ook in het Engels wordt gezegd, verstaan. “Blijf thuis, ga alleen voor noodzakelijke boodschappen naar buiten”. Inmiddels lijkt het erop dat de maatregelen hier effect hebben, zeker in Tokio, want het aantal besmettingen daalt nu erg hard. Wie weet dat het leven in juni weer wat normaler kan worden.

Cadeau van de overheid

Na het eerste bericht dat elk huishouden twee mondkapjes krijgt, was ik erg benieuwd wanneer die in de bus zouden vallen. Maandagavond was het zo ver, de mondkapjes met instructies lagen in de brievenbus. Ik werd er helemaal blij van! Het zijn katoenen mondkapjes met 5 dubbele lagen katoen. Je spuit vloeistof er niet gemakkelijk doorheen, ja dat heb ik getest! Ook vind ik stof prettiger dragen dan een beschermend mondkapje. Uiteraard is het belangrijk om te weten waar je wel en waar je niet met de handen aan mag zitten. Het is prettig dat je dit mondkapje kunt wassen en dus vaker gebruiken. En ja, twee mondkapjes dat is niet genoeg, dan maar vaak wassen en hopen dat ze op tijd droog zijn. Wat ik ook goed vind van deze acties, is dat de schoolkinderen ook een mondkapje gaan krijgen en dat wordt op school uitgereikt. Als je een mondkapje op hebt, zit je ook niet meer aan je gezicht. Dat lijkt mij een pluspunt, begrijp ook niet zo goed wat de overheid in Nederland tegen huisvlijt heeft. Je kunt prima mondkapjes voor dagelijks gebruik maken, als je leest hoe je ze redelijk beschermend kunt maken, wat goed genoeg is voor de 1,5 meter samenleving.

De anderhalve meter samenleving is een grote uitdaging in de supermarkt met de smalle gangpaden. Die 1,5 meter is haast niet te doen, je draait een ander pad in, en daar blokkeert iemand onbedoeld de weg. Dan is het erg prettig om een mondkapje te dragen. De mensen zijn beleefd, iedereen in de supermarkt probeert de ander niet tot last te zijn, nu dat hamster gedrag voorbij is.

In dit dichtbevolkte stukje van de wereld gaat men heel erg goed met de schaarse ruimte om. Regelmatig kijk ik vol verbazing hoe eigenaren hun auto’s hebben geparkeerd. Dat is echt op de millimeter parkeren. Een bekend voorbeeld is een garage met lift, daarbij worden de auto’s gerouleerd.

Pasen bestaat niet

Pasen is geen onderdeel van de cultuur hier, dus is Tweede Paasdag ook een gewone werkdag. Ons ochtendritueel startte weer met de wandeling. Het regende en dat heeft een zeer groot voordeel, wij kwamen geen sporters tegen, sowieso waren er bijna geen mensen op straat. Inmiddels zijn er meer winkels helemaal leeggehaald op Omotesando, 12 geheel en eentje alleen half. Bij sommige zaken is het niet te zien omdat er een soort rolgordijn naar beneden is gelaten.

Tweede Paasdag op de weg terug naar huis, splitsten onze wegen, de een ging naar huis en de ander naar de supermarkt die 24 uur open is. Daar was het ook super rustig. Alleen moesten de schappen nog wel bijgevuld worden, het is duidelijk beter om een andere ochtend te kiezen. Hier geen ouderen uurtje, gewoon lekker om half zeven boodschappen doen. In deze supermarkt verpakken ze breekbare spullen ook op een prachtige manier, net of je een cadeau krijgt. In het extra inpakken zijn ze in Japan toch erg goed. Bij diepvries producten komt er ook nog een klein koelelement bij, en dan gaat het product nog in een (extra) plastic zakje dat dichtgeplakt wordt. Als we hier vertrekken heb ik erg veel kleine coldpacks in de voorraad.

Om te voorkomen dat producten zoals meel, noten en gedroogde vruchten vochtig worden, stoppen ze in die zakken ook nog zakjes met silica. Het is altijd even opletten bij het kokkerellen, niet gedachtenloos iets in een pan gooien, en dan bijvoorbeeld met de staafmixer erin, voor je het weet kun je bijvoorbeeld de soep weggooien.

En inmiddels heeft ook de overheid hier zo vaak gezegd dat je thuis moet blijven, dat we nu met zonnig weer, nauwelijks mensen tegenkomen op de ochtendwandeling. Ook overdag is het een stuk rustiger op straat.

Inmiddels zijn in diverse supermarkten plastic schermen opgehangen, niet van plexiglas, maar meer stevig bouwplastic, voor de kassa. En bij Ville Marche zijn ook gele strepen op de grond geplakt om aan te geven hoeveel afstand je moet houden tot de voorganger. Dat is beslist geen anderhalve meter, maar met alle mondkapjes op, vind ik het prima zo. Je hoort hier ook niemand hoesten en niezen, dus ja dan is het botte pech, mocht ik toch iets oplopen. Ik maak mij geen zorgen, blijf voorzichtig zoals ik dit nu al ruim 6 weken ben. Verder maken we van de nood een deugd, het project wegwerken achterstand fotoalbums is er met eentje uitgebreid, de teller staat nu op acht. Een leuke uitdaging om de nodige albums af te krijgen.