Villa Sanjomuromachi te Kioto

In het kader van het stimuleren van de kleine ondernemer, was het even zoeken naar een onderkomen dat aan deze definitie voldoet. De keus is gevallen van Villa Sanjomuromachi in Kioto, het is kleinschalig met zijn 12 hotelkamers. Ook zit dit hotel in een ander deel van Kioto dan waar we al eerder geweest zijn. De kamer blijkt op de vijfde verdieping te liggen en heeft een klein balkon. Voor Japanse begrippen is het echt een ruime kamer met een echt zitje. De eerste ochtend zijn we beneden gaan ontbijten, maar de airco staat daar op vrieskou, dus de andere ochtenden hebben we op de kamer ontbeten. Alles wordt keurig op een dienblad geserveerd. Met dieetwensen wordt geen rekening gehouden was mij eerder verteld, uiteindelijk viel dat een beetje mee, nadat ik uitgelegd had dat het ook jammer is om eten weg te gooien. Uiteraard had ik mijn eigen ontbijt bij me, en ook een kom om de havermout in te doen.

De wandelingen zijn we allemaal vanaf het hotel begonnen. We zagen dat in de buurt van het hotel ontzettend veel koffieshops zitten, gewoon niet te geloven. De Starbucks heeft ook zitjes buiten onder een soort galerij, heel handig in geval van regen. En de keten genaamd Holly, riep weer associaties met Zuid-Korea op. Via een (bijna) rechte weg konden we zo richting de overdekte passage lopen, onderweg passeerden we daarbij het Museum van Kioto, en liepen richting het oude deel. Vlakbij Ponto Cho zit een Persisch restaurant, Arash Kitchen, dat ook glutenvrij eten op de menukaart heeft staan. Ze bleken een piepklein balkon te hebben, waar twee tafeltjes staan, aan elk tafeltje kunnen twee personen zitten. Wij zijn buiten gaan zitten, achter ons zat een meneer aan de waterpijp, en waanden wij ons even terug in het Midden-oosten. Zelfs tijdens een wandeling kun je zo al een kleine reis over de continenten maken. Na deze zeer late lunch ging de wandeling naar Gion om daar koffie te drinken. Sommige straten waren zo druk, dat we ze links lieten liggen. De lunchroom waar we koffie hadden willen drinken, bood alleen maar ” take-out”. Doorgelopen en bij een kleinschalig zaakje gekomen, alwaar wij eerder koffie hebben gedronken. De koffie is uitstekend, het lijkt erop dat ze zelf de bonen branden. Via enige omtrekkende bewegingen, zijn we weer richting de andere kant van het water gelopen. Lekker veel stappen gemaakt in een rustig tempo.

Weekend weg, niet met Go Travel

Tijdens het lange weekend zijn we naar Kioto gegaan. Dit stond al een tijdje op de planning, maar eerst even gewacht met boeken. In het kader van het stimuleren van de economie en om een nieuwe ervaring te hebben, besloten we om de zogenaamde ” green car” van de Shinkansen te proberen. De tweede reden was dat we hoopten op een lege wagon.

Na het boeken van het hotel en de treinreis, kwam de overheid eerst met een campagne om toerisme in eigen land te stimuleren, het zogenaamde ” Go Travel”. Je kunt dan kortingsbonnen aanvragen en de bedoeling is dat je via bepaalde organisaties dan een reis boekt, en krijg je 30% korting. Nu hadden we al besloten om deze keer echt niet de bonnen aan te vragen. Enige tijd later begon het aantal besmettingen in Tokio op te lopen, en werden de inwoners van Tokio van deze actie uitgesloten. Met klem werd verzocht om tijdens dit lange weekend thuis te blijven. Voor het eerst was ik blij dat ze dit hier niet kunnen verplichten en geen sancties kunnen uitdelen, zodat wij onze reis toch door hebben laten gaan.

Volgens verwachting was de trein lekker rustig. De stoelen staan hier twee aan twee, i plaats van 3 en twee, zijn iets breder en kunnen lekker ver naar achteren. In de trein werd een doekje uitgereikt, en ze kwamen regelmatig het afval ophalen. De ” rapid express” was ook lekker snel op de heenweg en na ruim 2 uur met de Shinkansen, stonden we op het perron in Kioto. Met de taxi richting hotel en daar werden we voor het verkeerde hotel afgezet.

De terugweg was een ander verhaal. Op het nieuws had ik al gezien dat er hevige regenval in Tokio werd verwacht op zondag. We waren lekker op tijd op het station en konden een half uur eerder de trein nemen. Je mag treinkaartjes 1 keer gratis omruilen. Dus 1 minuut over tien in de trein. Helaas heeft het weer, roet in het eten gegooid. In het begin werden de mededelingen ook nog in het Engels gezegd, daarna niet meer. Dus geen idee wat er allemaal aan de hand was, maar volgens de website van Japan Rail, kwam de vertraging door de regen. Ook dit is een nieuwe ervaring, een trein met veel vertraging, zeker drie uur. De trein ging op een gegeven moment ook terugrijden, gelukkig was dat maar een klein stukje.

Normaal bij het uitchecken ben je het treinkaartje kwijt, maar wij kregen het kaartje terug. In het geval van vertraging kun je geld terug krijgen. Dat hebben we verder niet uitgezocht. Al met al waren we wel blij dat we een weekend weg zijn geweest.

Workshop Lemon pie

Het is ontzettend leuk om weer eens een workshop bij te wonen. Heel lang heb ik geaarzeld of ik me op zou geven want het is ongeveer even lang reizen als de duur van de workshop. Vanuit Tokio moest ik naar Tsukuba reizen, eerst met de Chiyoda lijn en dan overstappen op de Tsukuba Express. In de exprestrein naar Tsukuba viel het me op dat niet iedereen een mondkapje op had. Dat zie je in Tokio niet, daar heeft iedereen een mondkapje in de metro of trein op. Het was leuk om weer eens een andere route en klein stukje van Japan te zien. De metro en de trein waren erg rustig, niemand hoefde te staan. In Tsukuba werd ik, en de drie andere deelnemers, opgehaald door Anne, de workshopleider om naar Oda te gaan. Al met al waren we met vier deelnemers aan de workshop, het maken van een glutenvrije Amerikaanse lemon pie. Allemaal droegen we keurig onze mondkapjes.

De ontmoetingsplaats en in de verte een foodtruck.

Onderweg naar Oda vertelde Anne dat ze al 16 jaar in Japan woont en dat ze uit de VS komt en architect is. Omdat het op sommige plaatsen best moeilijk is om glutenvrij brood en gebak te krijgen, besloot ze om zich te gaan toeleggen op het maken van producten die gemakkelijk ingevroren door heel Japan te versturen zijn. In april opende de bakkerij, die gevestigd is in een gemeenschapshuis, haar deuren. In het weekend kun je er iets drinken en taart of een ander gebak eten. Door covid-19 kon ze zich alleen toeleggen op het maken en versturen van de orders. Haar eerste workshop hield ze op maandag 13 juli. Stap voor stap werd alles uitgelegd en gingen we aan de slag. Toch leuk om bepaalde tips te horen die in de meeste bakboeken niet vermeld staan, zodat iets toch fout kan gaan tijdens het bakproces, terwijl ik denk het recept te hebben gevolgd. Een van de hilarische momenten was het scheiden van eiwit en eigeel voor de merengue op de top van de taart. Dat ging uiteraard mis. Maar alles wordt nog gebruikt, geen eten wordt weggegooid. Alle deegrestjes zijn verwerkt tot koekjes. De taart werd zeer zorgvuldig ingepakt om mee naar huis te kunnen nemen. De volgende dag lekker een stukje bij de koffie, voor ons is de taart te zoet. De smaak is prima, maar wij zijn niet meer gewend om (veel) suiker te eten. Nu rustig op zoek naar een ander recept voor de vulling. Het recept voor de bodem is uitstekend, geen behoefte om daar iets aan te veranderen. Smaakt net zoals de bodem met gluten, dit even ter vermelding voor de persoon die de gluten mist als hij een baksel zonder gluten krijgt!

Het dorpje Oda ligt aan de voet van de heuvels en in het weekend schijnen de nodige wandelaars uit Tokio te worden aangevoerd met busjes. Je kunt de berg in 40 minuten naar de top lopen in een gewoon wandeltempo. Vroeger schijnt er een kasteel in het dorp te hebben gestaan. De dorpelingen praten er nog over en de plaats is aangegeven. Voor iedereen die ooit in de buurt komt: mikagegf.com

Mondkapjes; dragen om een ander niet te besmetten!

Het laatste woord over mondkapjes, zal nog niet gevallen zijn. Wat ik heel erg mooi vind aan de Aziatische cultuur, is dat ze mondkapjes dragen om een ander niet te besmetten. Hier kan ik in de media lezen dat diverse Aziatische landen het beter doen om het aantal besmettingen te beteugelen, dan Europese landen en Amerika. Er zijn meerdere oorzaken, niet zo knuffelig, geen handen schudden en het dragen van mondkapjes. Officieel is het hier verplicht, maar zoals eerder aangegeven, kunnen ze geen boete geven als je ze niet draagt. Meestal heb ik een mondkapje op, behalve ’s avonds, als we rustig in de buitenlucht wandelen. Helaas is het beteugelen van de besmettingen in Tokio op dit moment niet helemaal gelukt. Het uitgaansdistrict zorgt voor de nodige besmettingen, tja je kunt niet leuk gaan drinken met een mondkapje op, en ze testen op grote schaal het personeel in het uitgaansdistrict. Veel mensen hebben geen symptomen maar zijn wel besmet. De aantallen lopen snel op, vooral onder de twintigers en dertigers.

Mondkapjes waren lange tijd erg schaars, dus was het niet mogelijk om ze altijd geheel volgens de regels te dragen . Nu mondkapjes op steeds meer plaatsen verkrijgbaar zijn, ga ik proberen een voorraad aan te leggen voor de diverse situaties. Ook wil ik graag testen welke dat prettig zitten. Uniqlo schijnt prettige mondkapjes voor de zomer te verkopen, maar na het eerste weekend dat ze in de schappen lagen, waren ze direct uitverkocht. Ook stonden er hele lange rijen, dus ik wacht wel totdat de productie volop op gang is gekomen. Tijdens een wandeling in Harajuku zag ik leuke mondkapjes, heb er eerst eentje gekocht om te proberen. Dat mondkapje is van prettig materiaal om te dragen tijdens de hitte. Er kan ook iets ingedaan worden om als filter te dienen.

Tijdens een bezoek aan de winkel met kantoorartikelen, zag ik ook mondkapjes liggen. Er twee gekocht waar al liefhebbers voor zijn, dus inmiddels teruggegaan en eentje gekocht om zelf te proberen. Zaterdag stond er geen rij bij de Uniqlo, dus naar binnen op zoek naar de mondkapjes. Bij de kassa kun je ze kopen, er zitten 3 in 1 verpakking. Alleen maat S en L waren te koop, helaas geen M. Dan maar twee stuks van L gekocht. Het materiaal voelt heel erg prettig aan zodat ik nog wel een keer terug zal gaan omhoog een paar te kopen. Waarom die jacht? Voor de verschillende situaties wil ik graag een mondkapje hebben, er zijn momenten waarop ik niet bang ben besmet te worden, maar als buitenlander is het toch fijn om op te gaan in de massa door een kapje te dragen. Een mondkapje dat koel aanvoelt, is dan erg prettig in de tropische hitte, vooral als je een uur aan de wandel bent. Voor de meer serieuze situaties is het fijn dat als de elastiekjes rond de oren verstelbaar zijn. Ook vind ik het prettig dat ik niet elke dag 3 mondkapjes hoef weg te gooien, na 3 uur moet je ze weggooien of sneller als je veel hebt staan te praten. Nu kunnen ze net als de kleding gewoon in de wasmachine. De gedragen mondkapjes gaan in een afgesloten zak die ik in de hal heb liggen. Op het juiste moment haal ik ze met handschoenen uit de zak en stop ze bij de was. Ik was liever mijn handschoenen stuk dan mijn handen, die ontsmet ik vaak met desinfecterende gel.

Steunen; op zoek naar mogelijkheden

Afgelopen weekend was het zo ver, ik mocht mee om te helpen met het uitdelen van de onigiri die we vrijdag hadden gemaakt. Zaterdagochtend om half 6 was het verzamelen bij de kerk, om samen naar station Shibuya te gaan en de bakjes met onigiri uit te delen. In dit station mogen de daklozen in een bepaald deel overnachten, maar ze moeten om 6 uur weg zijn. Met de Hanzomon lijn zijn we naar Shibuya gegaan, en konden kwart voor 6 beginnen met het uitdelen. Dit was de laatste keer dat ze onigiri kregen omdat nu de zomerstop volgt. We hadden als een extraatje bananen erbij gedaan. Gedurende de zomermaanden krijgen ze droog eten, iets van biscuitjes. Niet iedereen kan dit gemakkelijk eten, omdat sommige mensen geen gebit meer hebben. Omdat ik hoorde dat ze wel eens iemand tekort komen om het eten daar te bezorgen, ben ik op zoek gegaan naar de leider van het onigiri maken. Zodoende kwam ik ook op de site van Second Harvest Japan www.2hj.org, een organisatie die zorgt dat diverse groepen van de samenleving elke dag te eten hebben. Niet alleen daklozen, maar ook schoolkinderen en ze beheren een voedselbank. Om deze groep te steunen heb ik weer een poging gewaagd om geld over te maken via de Japanse bank! Na de eerste mislukte poging kreeg ik een ingeving, eerst op de Engelse site kijken van de organisatie, daarna op de Japanse site en een foto genomen van de bankgegevens in het Japanse schrift. Toen was het zo voor elkaar! De organisatie staat nu in het adresboek zodat het erg gemakkelijk is om geld over te maken. Ook weet ik nu waar ik het voedsel kan doneren als wij bij vertrek uit Japan, rijst, bonen en dergelijke overhouden. Deze organisatie draagt zorg voor de kosten van het maken van de onigiri. Ook houden de leden van de Union kerkgemeenschap twee bazaars per jaar om geld op te halen, maar de eerste is al niet door gegaan.

Tegenwoordig gaan we bijna elke lunchpauze op een vaste plek koffie drinken en een keer per week lunchen. De zaak heet Citron, en de chef spreekt Frans. Gelukkig heeft hij wel een paar glutenvrije opties, maar helaas niet voor het dessert. De citroentaarten zien er heerlijk uit. Inmiddels weet hij al wat we drinken, dus als ik zeg dat we alleen komen drinken, hoef ik niets meer te bestellen. Betalen en dan buiten gaan zitten. Het is nog rustig omdat veel kantoren met een rotatie schema werken. Ook hadden we een gesprek over de soort slavernij waar wij mee te maken hebben. De eigenaar is een Fransman die deze zomer graag naar Frankrijk wil, hij heeft hier een verblijfsvergunning. Ook hij komt op dit moment Japan niet meer in als hij op bezoek in Europa gaat. Nu Europa de regels heeft versoepelt, blijven we hopen dat Japan ook zal volgen. Voorlopig is de lijst alleen mar langer geworden met nationaliteiten die hier op dit moment niet welkom zijn.

Een van de verrassende ontdekkingen vorige week, was een klein restaurant dat Mexicaans eten serveert. Er zijn niet veel zitplaatsen, maar we konden prima op afstand van de andere gasten zitten. Ook was voor ventilatie gezorgd door de deur open te zetten. Dit restaurant bestaat 7 jaar. Het zit in een achterafstraatje in Harajuku en de naam is Chiles Mexican Grill.

Steunen van de lokale economie

Eerder had ik geschreven dat wij het geld van de overheid niet gingen aanvragen. Op een gegeven moment lag een op naam gesteld formulier in de bus van de overheid, om het geld te kunnen aanvragen. Het formulier ging op een stapel. Een paar weken later kwam er een email van een Japanse collega van Joop die ons buitenlanders, overtuigde om het geld toch te accepteren om de lokale middenstand te steunen. Meerdere buitenlanders hadden eerder gezegd dit niet te doen. Een andere collega had er nog wat suggesties bij gedaan. Op basis van die overwegingen, besloten we om het formulier dan toch maar in te vullen en in te sturen. Ook hadden we een afwijzing van de Japanese Airline (JASL) gehad voor onze tickets. We zijn direct plannen gaan maken op welke wijze dat we de lokale economie willen steunen. Dan tellen we de ondernemingen niet mee waar we al gingen eten om die te steunen. Het gaat om echte kleine Japanse ondernemingen en niet de grote ketens. We hebben de koe direct bij de hoorns gepakt, en een afspraak gemaakt bij een heel erg klein restaurant, waar de eigenaar erg goed kan koken. Gedurende deze periode, covid-19, neemt hij maar een stel per avond. Direct een afspraak voor een vrijdagavond gemaakt.

Het restaurant ligt op een half uur wandelen hier vandaan. We hadden afgesproken om 18.30 uur uur zodat we ook op tijd klaar zouden zijn met eten, want de restaurants moesten toen nog om 21.00 uur sluiten. Heel erg leuk als je het enige bezoekende stel bent, is dat je uitgebreid met de eigenaar Koh en zijn vrouw Aki, kunt praten. Koh zit al 43 jaar in het vak, is begonnen in Kioto bij diverse restaurants, heeft daarna in de Verenigde Staten gewerkt en is op een gegeven moment weer terug naar Japan gegaan. Tijdens de aardbeving van 2011 is zijn restaurant in Tokio verloren gegaan. Na een paar jaar heeft hij het kleine restaurant, Le Sample, geopend. Het restaurant is vernoemd naar een jazz muzikant en zijn muziek wordt ook gedraaid. Erg prettige muziek. Vanaf 10 uur in de ochtend was Koh al met de voorbereidingen voor het diner bezig. In het totaal hebben we 6 gangen gekregen. Dit menu heet het menu van de chef, dat zagen we op de rekening. Je gaat gewoon eten en wacht af wat er gaat gebeuren, dus het was een verrassingsmenu voor ons. We zijn van plan om hier nog een aantal keren te gaan eten. Voor de ondernemers is het erg lang wachten voordat ze de tegemoetkoming van de overheid krijgen. Dat schijnt ook voor de burgers te zijn, maar dat maakt niet uit.

En totaal onverwacht kregen we op zondagmiddag 14 juni een telefoontje van JAL dat onze vlucht van Jakarta naar Narita was geannuleerd, we konden het geld terugkrijgen. We zullen dus nog de nodige plannen maken om bezoeken binnen Japan af te leggen en dan bij een kleine hotel, zoals een ryokan, te gaan overnachten. Vanaf 20 juni mag er weer binnen Japan gereisd worden. Eerst even afwachten hoe de ontwikkelingen hier gaan, voordat we allerlei boekingen gaan maken.

Winkelen, een nieuwe beleving.

Al enige weken zat ik met smart te wachten op het opheffen van de noodtoestand in Tokio, omdat ik hoopte dat bepaalde winkels hun deuren weer zouden openen. Helaas ging dat niet zo snel. Pas na 1 juni kwam alles rustig op gang. Als eerste brachten wij een bezoek aan de Dyson winkel. Omdat we besloten hebben de airco uit te laten, is enige ventilatie wel gewenst in de slaapkamer. Een open raam alleen, is niet genoeg om niet weg te drijven uit de slaapkamer als de temperaturen hoog oplopen. Na een bezoek aan de supermarkt liep ik elke dag even door om te kijken of de winkel al open was. Op een gegeven moment was dat het geval en zaten er mensen te wachten. Er zijn rijen genoeg hier, dan maar een aantal dagen wachten. Op een zaterdagochtend om 11 uur kunnen we zo binnenlopen, dat wil zeggen, met mondkapje op (check) en dan wachten totdat de temperatuur gemeten is. Vervolgens moeten we aangeven voor welk product we komen en de lijnen op de vloer volgen. Ook staan er om de meter voetstappen zodat je weet waar je moet staan. Dankzij het internet was het voorwerk verricht en de keus snel gemaakt. Dan mag je nog kiezen om het artikel direct mee te nemen of te laten bezorgen. Het werd keurig verpakt, met een handgreep, zodat de grote doos goed te dragen was. We wonen gelukkig ook niet ver van de winkel, want het apparaat bleek toch gaande weg de wandeling steeds zwaarder te worden.

Het tweede artikel op het boodschappenlijstje waren hardloopschoenen van Nike. Wat duurde het lang voordat die winkel geopend was, en er stonden gigantische rijen. Dan maar eens een kijkje gaan nemen op maandagochtend. Geen rij, alleen moet je inchecken met Line (de Japanse Whatsapp) en die heb ik niet. Kreeg ik een briefje mee en kon toch naar binnen. Ze houden het aantal bezoekers bij. Er staat ook iemand bij de uitgang. Ook hier is het met mondkapje naar binnen, en dan de handen ontsmetten. Ze meten niet de temperatuur. De tweede persoon die mij kwam helpen sprak prima Engels en kon ook goed advies geven. Tot nu toe geheel tevreden over de schoenen en die zijn gewoon voor de dagelijkse wandelingen om zeker de tienduizend stappen te halen, meestal wel meer.

Als derde had ik een uitje naar de nieuwe Ikea winkel in Harajuku gepland. Daar staat elke dag een rij. Dus uiteindelijk ook maar in de rij. Je moet eerst naar boven, dat heet hier de tweede verdieping, om een nummertje te trekken. Op het apparaat vul je het aantal bezoekers in en eventueel een telefoonnummer of e-mailadres. Als je dit invult krijg je bericht als je aan de beurt bent, ook krijg je een bonnetje met een nummer. De ingang is beneden, en ben in de rij gaan staan. Vrij snel werd duidelijk hoe het systeem werkt, elke keer mogen 50 mensen naar binnen. Het nummer dat omhoog gehouden wordt, geeft de bovengrens aan. Gelukkig viel het wachten mee. In deze Ikea blijken ze niet het glutenvrije knäckebröd te hebben, dat ik eerder wel in een grote Ikea in Japan had gekocht. Dus de Ikea blijft op het lijstje staan, maar dat wordt dan weer ruim een uur reizen. Ook het menu is aangepast in deze Ikea, eigenlijk ook wel logisch, want deze Ikea is een stadswinkel, en het lijkt erop dat ze een goede snelle doorstroming van het aantal klanten willen. De eerste keer werd ook hier de temperatuur gemeten, je moet een mondkapje op hebben en bij binnenkomst de handen ontsmetten. Als je geen mondkapje bij je hebt, dan wordt er eentje verstrekt. Dit is het nieuwe winkelen hier, met mondkapje op naar binnen, net zoals met mondkapje op afrekenen in een restaurant.

Naar de kapper; een dilemma.

Inmiddels had ik ook een zogenaamd corona kapsel, een beetje wild haar dat vele kanten uitsteekt als het niet wordt platgespoten. Na het opheffen van de noodtoestand in Tokio is, voel ik de behoefte om naar de kapper te gaan. Ik had bedacht om naar een salon hier in de buurt te gaan op de begane grond, waar de deur altijd openstaat. Dit in het kader van een zaak met goede ventilatie. Met mondkapje op naar binnen, en gevraagd of ik een afspraak kon maken. Daar kwam geen schot in. De man dook achter de balie naar beneden, en ik dacht nog op zoek naar een pen, maar nee…. hij kwam met een kaart met een telefoonnummer erop. Dat moest ik bellen voor een afspraak! Daar ze geen Engels spreken, leek mij dat bij nader inzien toch geen goed idee. Als je al niet met aanwijzen en gebaren een afspraak kunt maken, en dat is tot nu toe in diverse landen altijd gelukt, dan gaat het duiden van een kapsel met gebaren ook niet goed, voor mijn gevoel. Alle klanten zaten met een mondkapje op. De kappers hadden een mondkapje en een plastic scherm voor hun hoofd. Op de balie lag een thermometer, dus ik vermoed dat iedereen bij binnenkomst even de maat genomen wordt. Misschien willen ze geen buitenlander op dit moment in de zaak, ze kunnen niet zien of ik een toerist ben, of dat ik hier woon.

Dan toch maar een email naar de kapsalon waar ik eerder ben geweest, het nadeel van die zaak is, dat ze in de kelder zitten. Gelukkig spreken ze daar wel Engels en ga ik uiteraard ook met een mondkapje op er naar toe. Op de site staat ook dat ze maar 1 klant nemen, en dat je de handen bij binnenkomst moet desinfecteren. Dat is inmiddels overal standaard. Het afsprakensysteem werkt uitstekend, en op donderdag 4 juni kan ik bij Gold Hair Salon terecht.

Bij aankomst blijkt de voordeur open te staan, normaal gesproken is die gesloten en moet je aanbellen. Een lange trap voert naar de kelderverdieping. Er is nog 1 klant aanwezig, waar de laatste hand aan het kapsel wordt gelegd. Deze keer maak ik kennis met de Australische eigenaar van de zaak die ook keurig een mondkapje op heeft. Hij heeft al eerder een verschrikkelijke periode meegemaakt, namelijk na de grote aardbeving in 2011. Van de ene op de andere dag waren alle klanten weg, die hadden Japan massaal verlaten. Er komen voornamelijk expats in zijn salon. Het heeft een jaar gekost voordat hij weer helemaal vol zat. Op dit moment komt hij alleen naar de zaak toe als er afspraken zijn. Enfin, hij heeft prima werk afgeleverd, en ik heb een vervolgafspraak gemaakt. Het is toch nog niet duidelijk wanneer de grenzen opengaan en onder welke condities. En dan is het ook prettiger om een kapper te bezoeken die verstand van “westers” haar heeft.

Vorig jaar ben ik ook al bij deze salon geweest, maar toen was er een Engelse kapper die zo blij was dat hij eindelijk mocht knippen in plaats van alleen verven, dat hij bleef knippen en praten! Het was zo kort geworden dat ik maanden niet naar de kapper hoefde. Iets teveel van het goede. Op de website lees je erg veel beoordelingen van mensen die bij Gold Hair Salon komen, omdat ze bij een Japanse kapper een verkeerde haarverf hebben gekregen en dan mogen ze hier het herstelwerk uitvoeren.

Uit eten; op zoek naar terrasjes

Inmiddels hebben we weer zin gekregen om buiten de deur te eten, maar de vraag is waar? Ondanks de verwarrende berichten in de Nederlandse krant over aerosolen, geloven wij er wel in, en de mensen hier in Japan ook, als ik de media en de aanbevelingen lees. Dus willen we graag naar een plek met goede ventilatie, of nog beter, een terras. Nu was het even nadenken waar er ook al weer restaurantjes met terrasjes zijn. Vorig jaar had ik al een terrasje gevonden waar je heel erg beperkt glutenvrij kunt eten, namelijk Bondi Café. Door de kleden over de banken, geeft het een vakantiesfeertje. Tijdens een wandeling zijn we er koffie gaan drinken. Daarna een reservering voor een lunch op zondag gemaakt, zonder reservering gaat het niet lukken of moet je lang wachten. Expliciet vragen we een tafel op het terras. Er werkt een ober die ook in Nederland heeft gewerkt en een beetje Nederlands verstaat en Engels spreekt. Op de zondag kunnen we dankzij de sms die gestuurd was door Bondi café, aantonen dat we een reservering hebben, want ze wilden ons al afpoeieren. Daarna begon het genieten van lekker rustig buiten zitten en een lekkere lunch.

Gewoonlijk lopen we twee keer per dag een klein rondje, dat we het kerkhof rondje noemen, en zien we elke keer een mini-terrasje in een zijstraat.Dat zien we als we staan te wachten voor een stoplicht en om ons heen kijken. De zaak heet Citron en ze bieden ontbijt en lunch aan en bezitten een mini-terras. Uiteindelijk toch maar gevraagd of ze een glutenvrij gerecht hebben, en dat bleek het geval. Wel met een beetje lactose, maar dat moet dan maar. Er staan drie tafeltjes buiten, als het middelste tafeltje niet gebruikt wordt, dan kun je 1 meter afstand houden. Tja, helemaal perfect bestaat niet, maar met een licht windje, zagen wij geen probleem om daar te eten. Tenslotte zijn de cijfers voor Tokio erg laag (ja, ik weet dat dit niet alles zegt) en de meeste besmettingen hadden in het ziekenhuis plaatsgevonden. De koffie smaakt uitstekend en de quiche ook (heb ik van horen zeggen), de erwtensoep is heerlijk en niet zwaar, de gratin bevatte veel groenten.

Na wat nagedacht te hebben, wist ik nog meer terrassen. Onze avondwandeling even uitgebreid door naar Ginko-street te wandelen. Daar zitten drie restaurants met terrassen. Eentje viel af omdat ze niets glutenvrij kunnen serveren. Het volgende restaurant heet Kihachi en bij navraag kan de chef iets maken, maar krijg ik geen keus. Na een blik op de menukaart, leek mij dat geen probleem. We kregen instructies dat we een mondkapje moesten dragen. Ten tijde van de reservering hadden we geen mondkapje op, we waren alleen van plan een klein rondje te lopen en nergens naar binnen te gaan. Ineens wilde ik een kijkje gaan nemen of de restaurants aan Ginko-street open waren. Op zondag keurig met mondkapje op naar Kihachi, en kregen we een tafeltje aan de straat, ontzettend leuk met alle flanerende mensen en sportauto’s die soms meer dan 1 keer langs reden. Voor onze neus werd de tafel ontsmet. Daarna kregen we de menukaart, geen idee of die ook ontsmet wordt, geeft toch allemaal een idee van schijnveiligheid. Gewoon maar zorgen om niet met de handen richting mond en neus te gaan. Het eten was lekker en de porties erg klein en dat compenseren ze met brood. Maar ja, geen glutenvrij brood. Het dessert was erg lekker, vers fruit met sorbetijs, dat stond niet op de menukaart voor de lunch. Na de lunch het mondkapje op om af te gaan rekenen. Over het nut van dit alles gaan we het niet hebben. Vrolijk passen wij ons aan.

Boeken over Japan die invloed op mijn leven hebben

Het is niet mijn bedoeling om hier boekrecensies te schrijven, er zijn mensen die dat veel beter kunnen dan ik. Alleen een paar boeken die een connectie met Japan hebben, en die van invloed zijn geweest op mijn leven, wil ik hier noemen, met de bijbehorende invloed. Het eerste boek was ” Spark Joy” van Marie Kondo. Dit boek gaf tips hoe je jouw huis kunt opruimen, afscheid nemen van spullen waarvan je het moeilijk vindt om ze weg te doen, en hoe je kleding kunt opvouwen. De eerste stap om spullen waar ik herinneringen aan had, weg te doen, heeft dit boek geweldig geholpen. Van heel veel spullen heb ik foto’s gemaakt, en een paar weken geleden zelfs de laatste stap genomen, deze foto’s ook verwijderd. De manier waarop je kleding kunt opvouwen, pas ik nu al een aantal jaren toe. Het neemt minder plaats in, en ik zie wat ik heb. Kan niet meer zeggen dat ik niets heb om aan te trekken! En er zijn vast nog meer spullen die weg kunnen, maar dat komt wel weer. En de twee boeken van Marie Kondo die ik bezat, zijn al lang geleden doorgegeven.

Een ander boek is Wabi Sabi van Francesc Miralles. Het concept wabi-sabi wordt uitgelegd aan de hand van een verhaal. Alles in het leven doorloopt fases, is niet perfect en de schoonheid schuilt in het vergankelijke. Daarom kunnen Japanners ook servies koesteren waar een stukje af is, en dat repareren met goudverf. Dit concept heeft geholpen om anders naar mijn fotoboeken te kijken, door ze op mijn manier zo perfect mogelijk te willen maken, kwam er niet veel meer van terecht. Het kost te veel tijd. Wat is het belangrijkste vroeg ik mij af? Dat ik de beelden van de gebeurtenissen kan oproepen, en daarvoor hoeven de plaatjes niet perfect te zijn, of dat het helemaal mooi in een boek staat met hier en daar een bewerkte foto. Op dit moment maak ik ook boeken via de app Polarsteps polarsteps.com op mijn telefoon, dan kan ik ze na afloop van een vakantie direct bestellen. En nee, ze zijn niet perfect, maar ik kan direct wat laten zien en de beelden roep ik wel op.

Een recenter boek dat mij aan het denken heeft gezet is Ikigai door Francesc Miralles en Hector Garcia. Het boek gaat over het Japanse geheim voor een lang en gelukkig leven. Waar kom jij je bed voor uit? Het gaat over in beweging blijven en betekenis geven aan je leven. Hoe kun je nog meer betekenis aan het leven geven als je thuis moet blijven? Daar ben ik mee aan de slag gegaan, en een vriendin triggerde iets in mij dat lag te sluimeren, zij had kaarten geschreven en bezorgd bij een verzorgingstehuis. Ik kon mij herinneren dat er projecten zijn om mensen blij met een kaartje te maken, dus weer op zoek gegaan naar een paar projecten. Met alle digitale technieken is het geen probleem om een kaart te maken en te laten bezorgen. Nog leuker als er genoeg tijd is, om een kaart uit te zoeken en te posten. Het is geen probleem om naar het postkantoor te gaan en brieven te posten. Dus heb ik me bij postmaatje aangemeld, je moet wel elke keer opnieuw een verzoek om adressen indienen, postmaatje.nl Een andere website is kanjerpost.nl, daar heb ik mij ook voor aangemeld en krijg je elke week een adres door, inmiddels ook de nodige kaarten geschreven en verstuurd. Hier zijn nog genoeg postkantoren.